ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٢٧ - باب در آنچه خدا عز و جل به آدم(ع) داد هنگام توبه

رسد (يعنى به گلو گاه).

عرض كرد: پروردگارا! براى من بس است.

٢- از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) فرمود:

هر كه يك سال پيش از مرگ خود، توبه كند، خدا توبه‌اش را بپذيرد سپس فرمود: يك سال هر آينه بسيار است، هر كه يك ماه پيش از مرگش توبه كند، خدا توبه‌اش را بپذيرد، سپس فرمود: يك ماه بسيار است، هر كه يك هفته پيش از مرگش توبه كند، خدا توبه‌اش را بپذيرد سپس فرمود: يك هفته بسيار است، هر كه يك روز پيش از مرگش توبه كند، خدا توبه‌اش را بپذيرد سپس فرمود:

يك روز هم بسيار است، هر كه پيش از ديدار آخرت (و ملك الموت) توبه كند، خدا توبه‌اش را بپذيرد.

٣- از امام باقر (ع)، فرمود:

چون جان به اين جا رسد (با دستش اشاره به نايش كرد) براى عالم توبه نباشد، و براى نادان توبه روا باشد.

٤- از معاويه بن وهب، گويد: ما به مكه مى‌رفتيم و به همراه ما شيخى بود خداجو و خدا پرست، مذهب شيعه را فرا نگرفته بود، و در راه نماز را تمام مى‌خواند (به مذهب سنّيها كه تمام خواندن نماز را براى مسافر روا مى‌دانند) و برادرزاده مسلمانى (شيعه مذهبى) با خود داشت، آن شيخ بيمار شد و من به او گفتم: كاش مذهب شيعه را به عموى خود پيشنهاد مى‌كردى شايد خدا او را نجات دهد و همه آنان گفتند: بگذاريد اين شيخ به حال خود بميرد كه وضع خوبى دارد و