ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥١٥ - باب توبه

٧- از ابى بصير، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا عز و جل (٢٠٢ سوره اعراف): «و چون يك شيطان دوره گرد بدانها سايد يادآور شوند و به ناگاه چشم خود را باز كنند» فرمود: او بنده‌اى است كه آهنگ گناه كند و سپس يادآور خدا شود و خوددارى كند و اين است قول او «يادآور شوند به ناگاه بينا گردند».

٨- از ابى عبيده حذاء، گويد: شنيدم امام باقر (ع) مى‌فرمود:

راستى خدا تعالى به توبه و بازگشت بنده خود، شادتر باشد از مردى كه در شبِ تار، شتر و توشه خود را گم كرده باشد و آن را به دست آورد و بجويد، خدا به توبه بنده خود از اين راحله جسته خود شادتر است.

٩- امام صادق (ع) فرمود:

راستى خدا بنده گول خورده و توبه كار را دوست مى‌دارد و آنكه اين گناه از او سر نزده از آنكه گناه كرده و توبه كرده برتر است.

١٠- از جابر، گويد: شنيدم كه امام باقر (ع) مى‌فرمود:

توبه كار از گناه، چون بى‌گناه است و به گناه اندر كه به زبان آمرزش خواهد، چون مسخره‌چى است.