ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥١١ - باب توبه

محمد بن فضيل گفته: من تفسير آن را از أبو الحسن (امام كاظم ع) پرسيدم، فرمود: يعنى از گناه توبه كند و سپس بدان باز نگردد و دوست‌ترين بنده‌ها نزد خدا تعالى فتنه پذيرانى هستند كه بسيار توبه كنند.

٤- از ابى بصير، گويد: به امام صادق (ع) گفتم: (٨ سوره تحريم): «أيا آن كسانى كه گرويديد، توبه كنيد به درگاه خدا توبه نصوح» (يعنى چه؟) فرمود: آن توبه از گناهى است كه هرگز بدان باز نگردد، گفتم: كدام ما هست كه باز نمى‌گردد؟ در پاسخ فرمود: اى ابا محمد! راستى كه خدا دوست دارد از بنده‌هاى خود گول خور بسيار توبه كار را.

٥- يكى از اصحاب ما حديث را تا معصوم رسانيده كه فرموده است: راستى خدا عز و جل به تائبان سه خصلت داده كه اگر يك خصلت از آنها به همه اهل آسمان‌ها و زمين بدهد نجات يابند بدان:

١- قول خدا عز و جل (٢٢٢ سوره بقره): «به راستى خدا دوست دارد توبه‌كنندگان را و دوست دارد پاكيزه‌ها را»، هر كه خدا را دوست دارد هرگز او را عذاب نكند.

٢- قول او (٧ سوره مؤمن): «آن كسانى كه عرش را به دوش بر مى‌دارند و آن كسانى كه در گرد عرش باشند همه تسبيح گويند به حمد و ستايش پروردگار خود و آمرزش جويند براى كسانى كه گرويدند. پروردگارا رحمت و دانشت همه چيز را فرا دارد بيامرز براى آن كسانى كه توبه كردند و از راه تو پيروى نمودند و آنها را از عذاب دوزخ نگهدار (٨) پروردگارا و آنها را در آور به بهشت عدنى كه بدانها وعده دادى با هر كه شايسته باشد از پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان زيرا توئى عزيز و حكيم (٩) و بر كنار دار