ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٠٥ - باب در كسى كه قصد حسنه كند يا سيئه

باب در كسى كه قصد حسنه كند يا سيّئه‌

١- از زراره، از امام باقر و يا امام صادق (ع) كه فرمود:

راستى خدا تبارك و تعالى براى آدم در باره فرزندانش قرار داده كه هر كه قصد حسنه كند و آن را نكند، براى او يك حسنه نوشته شود، و هر كه قصد حسنه‌اى كند و آن را انجام دهد، براى او ده حسنه نوشته شود، و هر كه قصد سيّئه كند و نكند، بر او نوشته نشود، و هر كه قصد آن كند و انجام دهد، بر او يك گناه نوشته شود.

٢- از امام صادق (ع)، فرمود:

راستى مؤمن قصد حسنه كند و بدان عمل نكند، براى او يك حسنه نوشته شود و اگر او را عمل كند، برايش ده حسنه نوشته شود و راستى مؤمن قصد بد كردارى كند و آن را نكند و بر او نوشته نشود.

٣- از عبد اللَّه بن موسى بن جعفر (ع) از پدرش امام كاظم (ع) گويد: از آن حضرت پرسيدم كه دو فرشته موكّل بر انسان مى‌دانند كه او قصد گناه كرده و يا قصد ثواب دارد؟ در پاسخ فرمود: بوى مبال و بوى عطر يكى است؟ گفتم: نه، فرمود: راستى چون بنده قصد كار خوب كند، نفس او خوش بو برآيد و فرشته‌