ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٩٩ - باب اعتراف به گناه و پشيمانى از آن

و از اين راه به شما شعله‌ور شده تا شما را بلغزاند و هر گاه چنين شد هر كدام شماها خدا را به يگانگى ياد كند.

باب اعتراف به گناه و پشيمانى از آن‌

١- از على احمسى، از امام باقر (ع)، فرمود:

به خدا از گناه رها نشود جز كسى كه بدان اعتراف كند.

گويد: و امام باقر (ع) فرمود: پشيمانى بس است براى توبه.

٢- امام صادق (ع) فرمود: نه به خدا خداوند تعالى از مردم نخواسته است جز دو خصلت:

اعتراف به نعمت‌ها براى او تا نعمت را بر ايشان بيفزايد و اعتراف به گناهان خود تا آنها را بر ايشان بيامرزد.

٣- يكى از اصحابش، از امام صادق (ع) گويد: شنيدم مى‌فرمود:

راستى مرد گناهى كند و خدا به وسيله آنش به بهشت ببرد، گفتم: خدا به گناه، او را به بهشت برد؟ فرمود: آرى، راستش اين است كه گناهى مى‌كند و پيوسته ترسان است و بر خود خشمگين است و خدا به او ترحم مى‌كند و او را به بهشت مى‌برد.