ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٠٣ - باب كفر

هر كه در خدا و رسولش شكّ كند، او كافر است.

١١- از منصور بن حازم، گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

كسى شكّ دارد در رسول خدا (ص)، فرمود: كافر است، گفتم:

كسى كه شكّ دارد در كفر شاكّ، او هم كافر است؟ پاسخى به من داد و من تا سه بار پرسش خود را باز گفتم و از چهره او خشم دريافت كردم.

١٢- از عبيد بن زراره، گويد: پرسيدم از امام صادق (ع) از تفسير قول خدا عز و جل (٥ سوره مائده): «هر كه كفر ورزد به ايمان محققاً عملش سقوط كند» در پاسخ فرمود: مقصود، كسى است كه ترك كرده است عملى را كه بدان اقرار و اعتراف داشته، گفتم:

زمينه ترك عمل چيست؟ همه آن را وانهد و از دست بدهد؟ فرمود:

از آن است آن كسى كه عمداً بى‌اينكه مست باشد و يا عملى در ميان نباشد را وانهد.

١٣- از ابى مسروق، گويد: امام صادق (ع) از من وضع مذهبى اهل بصره را پرسيد، فرمود: چه مذهبى دارند؟ گفتم: مرجئه هستند و قدريّه و حروريّه، در پاسخ فرمود: خدا لعنت كند اين ملّتهاى كافر و مشرك را كه به هيچ وجه خداپرست نيستند.

١٤- از فضيل، گويد: نزد امام باقر (ع) رفتم و مردى خدمت‌