ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٩٧ - باب كفر

اصحابش نزد امام يادآورى شدند و فرمود: راستى آنها منكرند كه هر كه با على (ع) جنگيده است مشرك باشد، و امام باقر (ع) فرمود:

آنها معتقدند كه محاربين با على (ع) كافرند، سپس به من فرمود:

راستى كفر از شرك پيشتر است، سپس يادآور شد كفر ابليس را گاهى كه خدا به او فرمود: سجده كن و سرباز زد از اينكه سجده كند، و فرمود: كفر پيشتر از شرك است پس هر كه بر خدا دليرى كند و از طاعت او سرباز زند و بر ارتكاب گناهان كبيره ايستادگى كند او كافر است يعنى اهانت‌ورزى است كافر.

٤- از حمران بن اعين، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا عز و جل (٣ سوره دهر): «به راستى كه او را به راه رهبرى كرديم يا شكرگزار و قدردان باشد يا ناسپاس و كفران ورز» در پاسخ فرمود: يا عمل كند پس او شاكر است و يا ترك عمل كند پس او كافر است.

٥- زراره گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا عز و جل (٥ سوره مائده): «و هر كس كفر ورزد از گرويدن محققاً عملش ساقط گردد» در پاسخ فرمود: يعنى ترك كند عملى را كه بدان اعتراف كرده است، از اين بابت است اينكه ترك كند نماز را نه از براى بيمارى و نه از اشتغال به كارى.

٦- از موسى بن بكير، گويد: پرسيدم از أبو الحسن (ع) از كفر و شرك كه كدام پيشتر است، گويد: به من فرمود: من از تو سابقه نداشتم كه با مردم ستيزه كنى، گفتم: هشام بن سالم به من‌