ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٨٣ - باب همنشينى با گنهكاران

به تو كمك مالى ندهد در آنگاه كه بينهايت بدان نيازمندى، مبادا با احمق رفاقت كنى، زيرا او مى‌خواهد به تو سود رساند و از نفهمى به تو زيان رساند. مبادا با كسى كه قاطع رحم است رفاقت كنى، زيرا من او را در سه موضع از قرآن خدا عز و جل يافتم كه به او لعن شده است: خدا عز و جل فرمايد (٢٣ سوره محمد): «بسا باشد كه اگر پشت داديد در زمين تباهى به بار آوريد و قطع رحم كنيد (٢٤) آنهايند آن كسانى كه خدا لعنتشان كرده است و آنها را از گوش و چشم‌هايشان كور نموده است» و فرموده است (٢٤ سوره رعد): «آن كسانى كه بشكنند پيمان خدا را پس از بستن آن و ببرند از آنچه خدا فرمان داده كه پيوست باشد و فساد كنند در زمين، آنانند كه لعنت از آن آنها است و بد خانمانى» و در بقره فرموده است (٢٧): «آن كسانى كه بشكنند عهد و پيمان خدا را پس از بستن آن و ببرند آنچه را خدا فرمان داده كه پيوست شود و فساد كنند در زمين هم آنانند زيان‌كاران».

٨- از شعيب عقرقوفى، گويد: پرسيدم از امام صادق (ع) از قول خدا عز و جل (١٣٧ سوره نساء): «و به تحقيق نازل شده به شما در قرآن كه هر گاه شنيديد به آيات خدا كفرورزى و استهزاء شود» تا آخر آيه «با آنها ننشينيد تا در حديث ديگرى در آيند زيرا شما در اين صورت (همنشينى با آنها) به مانند آنهائيد، به راستى خدا منافقان را با كافران همه در دوزخ گرد آورد» در پاسخ فرمود: همانا مقصود از اين آيه اين است كه وقتى شنيديد كه مردى حق را انكار مى‌كند و دروغ مى‌شمارد و به ائمه (ع) بد مى‌گويد، از نزد او برخيز و با او همنشين مشو، هر كه خواهد باشد.