ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٥٥ - باب گناهان كبيره

٢٤- از امام محمد تقى (ع)، كه شنيدم پدرم مى‌فرمود كه:

شنيدم پدرم موسى بن جعفر مى‌فرمود كه: عمرو بن عبيد خدمت امام صادق (ع) رسيد، و چون سلام كرد و نشست، اين آيه را خواند (٣٢ سوره نجم): «آن كسانى كه كناره مى‌كنند از گناهان كبيره و از هرزگيها» سپس دم بست، پس امام صادق (ع) به او فرمود: چه تو را خاموش كرد؟ گفت: من مى‌خواهم گناهان كبيره را از روى قرآنِ خدا عز و جل بشناسم، امام فرمود: آرى، اى عمرو.

١- بزرگ‌ترين گناهان كبيره: شرك به خدا است، خدا مى‌فرمايد (٧٢ سوره مائده): «هر كه به خدا شرك آورد خدا بهشت را بر او حرام كرده است».

٢- و پس از آن نوميدى از رحمت خدا است، زيرا خدا عز و جل مى‌فرمايد (٧٨ سوره يوسف): «به راستى كه نوميد نشود از رحمت خدا جز مردمى كه كافر باشند».

٣- و سپس ايمنى از مكر و عقوبت خداوند، زيرا خدا عز و جل مى‌فرمايد (٩٩ سوره اعراف): «ايمن نشود از مكر خدا جز مردمى زيانكار».

٤- و از آنها است عقوق و ناسپاسى حق پدر و مادر، زيرا خدا سبحانه، عاقّ را جبّار و شقى مقرر ساخته است (اشاره است به قول خدا تعالى در حكايت از عيسى ع (٣٢ سوره مريم): «و نيكى به مادرم و خدا مرا جبّار و شقى نساخته است».

٥- و قتل نفسى كه خدا او را محترم ساخته، جز به قانونِ حق الهى، زيرا خدا عز و جل مى‌فرمايد (٩٣ سوره نساء):

« [هر كس بكشد مؤمنى را عمداً] سزاى او دوزخ است و در آن جاويد بماند [و خدا بر او خشم كند و او را لعنت كند و براى او عذابى بزرگ فراهم سازد