ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٣٧ - باب گناهان كبيره

٧- هر خلافى كه خدا آتش را بر آن، واجب و مقرّر كرده است.

٤- از عبد اللَّه بن سنان، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

راستى از كبائر است: عقوق والدين و نوميدى از رحمتِ خدا و ايمنى از مكر خدا، و روايت شده كه اكبر كبائر شرك به خدا است.

٥- از نعمان رازى، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

هر كه زنا كند، از ايمان بدر رود، هر كه مى‌خوارى كند، از ايمان بدر رود و هر كه يك روز از ماه رمضان را عمداً افطار كند، از ايمان بدر رود.

٦- از محمد بن عبده، گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

زناكار هنگامى كه زنا مى‌كند، بى‌ايمان است؟ فرمود: نه، چون روى شكم او است، ايمان از او برود و هر گاه برخاست به او برگردد و چون به زنا برگشت از او برود، من گفتم كه: او قصد دارد كه برگردد به زنا؟ در پاسخ فرمود: چه بسيارند كسانى كه مى‌خواهند برگردند و هرگز برنمى‌گردند.

٧- از اسحق بن عمّار، از امام صادق (ع) كه در تفسير قول خدا عز و جل (٣٥ سوره نجم): «آن كسانى كه كناره گيرند از گناهان بزرگ و از هرزگيها جز گناهان خرد» فرمود: هرزگى زنا و دزدى است و لمم اين است كه مردى در پرتگاهِ گناه افتد و خدا را از آن آمرزش‌