ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٢٣ - باب گناهان

١١- از محمد بن مسلم، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

به راستى گناه بنده را از روزى محروم مى‌كند.

١٢- از امام باقر (ع)، فرمود:

راستى كه مردى گناهى مى‌كند و روزى او بند مى‌آيد و اين آيه را خواند (٢٧ سوره قلم): «وقتى سوگند خوردند كه ما آن را صبحگاه مى‌چينيم و نگفتند ان شاء اللَّه و يك بلاى ناگهانى بر آن چرخيد و آنان خواب بودند».

١٣- از ابى بصير كه شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

چون مرد گناه كند در دلش نقطه سياهى بر آيد، و اگر توبه كند نابود شود، و اگر بر گناه افزايد بر آن سياهى فزوده گردد تا سياهى بر دلش چيره شود، و پس از آن هرگز رستگار نگردد.

١٤- از امام باقر (ع)، فرمود:

به راستى بنده از خدا حاجتى مى‌خواهد و خدا در كارِ روا كردن حاجت او است زودتر يا ديرتر و آن بنده در اين ميان گناهى مى‌كند و خدا تبارك و تعالى مى‌فرمايد به فرشته كه: حاجتش را بر مياور و او را محروم ساز از آن، زيرا كه متعرّض خشم من شد و مستحقّ حرمان از طرف من گرديد.