رفت و جامه‌دان را مهر شده آورد و در مقابل هارون نهاد، هارون دستور داد تا مهر را شكسته آن را باز كنند. همينكه باز كردند، ديد شنل تا شده و معطّر به حال خود باقى است. خشم هارون فرو نشست، سپس به على بن يقطين گفت: آن را به جاى خود برگردان و تو نيز سر فراز برگرد، ديگر هرگز سخن هيچ سخن چينى را درباره تو باور نخواهم كرد. آنگاه دستور داد تا جازيه گرانبهايى براى علىّ بن يقطين فرستادند و فرمود، هزار تازيانه به غلام سخن چين بزنند، حدود پانصد تازيانه به او زده بودند كه مرد.«٣١١»

از جمله به نقل از محمّد بن فضل روايت شده كه مى‌گويد: ميان اصحاب ما درباره مسح پاها به هنگام وضو، روايت مختلف بود كه آيا از انگشتان تا بر آمدگى روى پاها مسح بكشند يا از برآمدگيها تا انگشتان. اين بود كه على بن يقطين نامه‌اى به ابو الحسن موسى بن جعفر عليه السّلام نوشت: فدايت شوم، دانشمندان ما در مسح پاها اختلاف دارند اگر صلاح بدانيد به خط خودتان چيزى بنويسيد تا ان شاء الله، مطابق آن عمل كنم، امام عليه السّلام در پاسخ نوشت: مورد اختلاف در وضو را كه نوشته بودى فهميدم ولى آنچه را كه در اين باره به تو امر مى‌كنم آن است كه سه مرتبه مضمضه و سه بار استنشاق كن و لابلاى موهاى ريشت آب را رسوخ ده و سه مرتبه صورتت را بشوى و دستهايت را سه بار تا آرنج شستشو كن و تمام سرت را مسح بكش و به بيرون و درون گوشهايت دست بكش و سه مرتبه پايت را تا برآمدگى بشوى و بر خلاف اين دستور عمل نكن! وقتى كه نامه امام به على بن يقطين رسيد از مطالب نامه كه بر خلاف اجماع علماى شيعه بود تعجّب كرد، امّا با خود گفت: مولايم به آنچه فرموده داناتر است و من فرمان او را مى‌برم. بعدها علىّ بن يقطين در وضويش مطابق نامه عمل كرد و براى اجراى دستور امام عليه السّلام با نظر تمام علماى شيعه مخالفت مى‌كرد. تا اين كه نزد هارون از علىّ بن يقطين بدگويى كردند و گفتند: او رافضى و مخالف شماست. هارون به بعضى از نزديكانش گفت: درباره علىّ بن يقطين و اتّهام او به مخالفت با ما و گرايش به رافضيها پيش من زياد سعايت شده است ولى من در خدمتگزارى‌اش نسبت به خود قصورى نديده‌ام و بارها او را آزموده‌ام چيزى از اتّهام او بر ما ثابت نشده است و مايلم كه جريان او را به طورى كه خود نداند تا از من بر حذر شود، كشف كنم. گفتند: يا أمير المؤمنين! رافضيها در وضو گرفتن با اهل سنّت مخالفند و وضو را ساده مى‌گيرند و پاها را نمى‌شويند، او را بدون اين كه بفهمد

«٣١١» ارشاد مفيد، ص ٢٧٥.