راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧٢ - باب دوم در آداب مسافر از اوّل حركت تا بازگشت و آن يازده چيز است

صحراها رفت، و آمد دارند. بنابر اين تا وقتى كه از ايشان شرّى به مردم نرسد و حال ايشان بر مردم مشتبه نشود و از موقوفاتى كه بر صوفيان وقف شده و بر آنها حرام است نخورده‌اند گردش ايشان اشكالى ندارد. اين بود مطالب مربوط به اقسام مسافرت و نيّت مسافر و فضيلت سفر.

مى‌گويم: در كتاب من لا يحضره الفقيه عمرو بن ابى المقدام از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود «در حكمت آل داوود عليه السّلام آمده است: همانا شخص عاقل نبايد از وطن خود كوچ كند مگر در سه مورد: براى فراهم كردن توشه آخرت و يا تأمين معاش و يا كسب لذّت غير حرام.»«٤٨»

سكونى به اسناد خود روايت كرده مى‌گويد: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مسافرت كنيد تا تندرست باشيد و جهاد كنيد تا غنيمت به دست آوريد و حج به جا آوريد تا بى‌نياز شويد.»«٤٩»

جعفر بن بشير از ابراهيم بن فضل روايت كرده است كه امام صادق عليه السّلام فرمود:

«هر گاه خداوند وسيله روزى بنده‌اش را در سرزمينى فراهم كرده باشد، او را به آن سرزمين نيازمند مى‌سازد.»«٥٠»

باب دوم در آداب مسافر از اوّل حركت تا بازگشت و آن يازده چيز است‌

مى‌گويم: من نيز يك مورد بر آنها افزوده‌ام كه خود شامل بخشى از آداب است و از جمله سفارشهاى لقمان به پسرش مى‌باشد، بنابر اين دوازده مورد مى‌گردد.

اوّل، آن كه پيش از هر چيز ردّ مظالم بدهد و قرضهايى را كه دارد ادا كند و هزينه كسانى را كه واجب النّفقه او هستند فراهم كند و اگر اماناتى در دست او هست به صاحبانش باز گرداند و جز مال حلال براى خرج سفر برندارد و آن قدر خرج سفر بردارد كه به همراهانش نيز كمك كند و بايد در مسافرت خوش سخن باشد و ديگران را اطعام‌