راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٦٢ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

دستش را دراز كرد و به چشمانم كشيد، بينائى‌ام را باز يافتم مانند اوّل شد. دست و پاى آن حضرت را بوسيدم و از نزد ايشان با چشم بينا برگشتم.

از جمله روايتى است از ابو بكر بن اسماعيل كه مى‌گويد: به ابو جعفر ابن الرّضا عليه السّلام عرض كردم: من دختر بچه‌اى دارم، از بادى كه او را مى‌گيرد سخت ناراحت است.

فرمود: او را نزد من بياور. دختر بچه را آوردم، فرمود: دخترم چه درد دارى؟ گفت: بادى در زانويم دارم. امام عليه السّلام از روى لباس دستى به زانوى بچه كشيد، ما باز گشتيم و بعدها دخترم هرگز درد زانو نداشت.«٣٨٤»

از جمله به نقل از على بن حريز مى‌گويد: نزد ابو جعفر عليه السّلام نشسته بودم، گوسفند يكى از غلامانش از منزل بيرون شده بود، برخى از همسايه‌ها را گرفته بودند، كشان كشان نزد وى مى‌آوردند و مى‌گفتند: شما گوسفند را دزديده‌ايد. امام عليه السّلام به ايشان فرمود: واى بر شما، همسايه‌هاى ما را رها كنيد، گوسفند در منزل فلان كس است از منزل او بيرون آوريد. رفتند و ديدند در خانه اوست، آن مرد را گرفتند و زدند و لباسهايش را پاره كردند در حالى كه او قسم مى‌خورد گوسفند را ندزديده است تا اين كه او را نزد ابو جعفر عليه السّلام بردند، فرمود: واى بر شما به آن مرد ستم كرده‌ايد زيرا بدون اين كه او بداند گوسفند وارد خانه او شده بود. سپس آن مرد را خواست و به جبران پارگى لباس و كتكى كه خورده بود، چيزى به او مرحمت كرد.«٣٨٥»

از جمله از محمّد بن عمير بن واقد رازى نقل شده كه مى‌گويد: همراه برادرم، بر ابو جعفر ابن الرّضا عليه السّلام وارد شدم، برادرم تنگ نفس شديدى داشت. خدمت امام عليه السّلام از تنگ نفسش شكوه كرد، فرمود: خداوند او را از دردى كه دارد عافيت دهد. ما از نزد آن حضرت خارج شديم در حالى كه برادرم عافيت يافته بود و تا زنده بود دوباره دچار تنگ نفس نشد.«٣٨٦»

محمّد بن عمير مى‌گويد: دردى در لگن خاصره‌ام در هر هفته مى‌گرفت و روزها مرا رنج مى‌داد. از امام عليه السّلام خواستم كه دعا كند تا درد من بر طرف شود. فرمود: خداوند به تو عافيت داد، و آن درد تا كنون عود نكرده است.«٣٨٧»