راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء)
(١)
جلد چهارم
٩ ص
(٢)
كتاب گوشهنشينى
٩ ص
(٣)
باب اول در نقل نظرات و اقوال مختلف و بيان دلايل دو گروه در اين باره
١٠ ص
(٤)
نقل دلايل طرفداران برترى عزلت
١٦ ص
(٥)
باب دوم در فوايد و مفاسد گوشه گيرى و بيان حقيقت فضايل آن
١٩ ص
(٦)
فايده اوّل- فراغت براى عبادت و تفكّر
٢٠ ص
(٧)
فايده دوم- به وسيله عزلت مىتوان از گناهانى كه غالبا در اثر معاشرت دامن انسان را مىگيرد، نجات
٢٣ ص
(٨)
فايده سوّم- نجات از آشوبها
٢٩ ص
(٩)
فايده چهارم-
٣١ ص
(١٠)
فايده پنجم
٣٤ ص
(١١)
فايده ششم- نجات از ديدار افراد كودن و نادان
٣٦ ص
(١٢)
فايده اوّل- تعليم و تعلّم-
٣٧ ص
(١٣)
فايده دوّم- سود رساندن و سود بردن است،
٤١ ص
(١٤)
فايده سوّم- ادب كردن و ادب شدن است
٤١ ص
(١٥)
فايده چهارم- انس گرفتن شخص با ديگران
٤٢ ص
(١٦)
فايده پنجم- درباره رسيدن خود و رساندن ديگران به ثواب
٤٤ ص
(١٧)
فايده ششم- از فوايد معاشرت، تواضع است
٤٤ ص
(١٨)
فايده هفتم- تجربههاست،
٤٧ ص
(١٩)
كتاب آداب مسافرت
٥٣ ص
(٢٠)
باب اول- در فوايد سفر
٥٥ ص
(٢١)
باب دوم در آداب مسافر از اوّل حركت تا بازگشت و آن يازده چيز است
٧٢ ص
(٢٢)
باب سوم در باره آنچه مسافر بايد بياموزد
٩٧ ص
(٢٣)
كتاب امر به معروف و نهى از منكر
١١٥ ص
(٢٤)
باب اوّل در وجوب و فضيلت امر به معروف و نهى از منكر و نكوهش ترك آنها
١١٦ ص
(٢٥)
باب دوم اركان و شرايط امر به معروف و نهى از منكر
١٢٨ ص
(٢٦)
باب سوم در منكراتى كه معمول و عادت مردم مىباشد
١٣٥ ص
(٢٧)
باب چهارم امر به معروف و نهى از منكر فرمانروايان و پادشاهان
١٣٦ ص
(٢٨)
كتاب اخلاق نبوّت و آداب معيشت
١٤٣ ص
(٢٩)
بخشى از اخلاق نيكوى پيامبر صلى الله عليه و آله
١٤٩ ص
(٣٠)
سخن و خنده پيامبر صلى الله عليه و آله
١٥٩ ص
(٣١)
در بيان اخلاق و آداب غذا خوردن آن حضرت
١٦٢ ص
(٣٢)
عفو با قدرت
١٧٣ ص
(٣٣)
شجاعت آن حضرت
١٧٩ ص
(٣٤)
تواضع آن حضرت
١٧٩ ص
(٣٥)
سيما و شمايل پيامبر صلى الله عليه و آله
١٨١ ص
(٣٦)
معجزات و شواهد صدق آن حضرت
١٩٠ ص
(٣٧)
كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه
٢٠٥ ص
(٣٨)
فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام
٢٧٢ ص
(٣٩)
اما كرامات آن حضرت
٣٨١ ص
(٤٠)
قليل الهمّ لا ولد يموت = و لا امر يحاذر ان يفوت
١٢ ص
(٤١)
قضى و طر الصبا و أفاد علما = فغايته التّفرّد و السّكوت
١٢ ص
(٤٢)
و إنّى لأستنعس و ما بى نعسة = لعلّ خيالا منك يلقى خياليا
٢٢ ص
(٤٣)
و أخرج من بين الجلوس لعلّنى = أحدّث نفسى عنك بالسرّ خاليا
٢٢ ص
(٤٤)
و كم سقت فى آثاركم من نصيحة = و قد يستفيد البغضة المتنّصح
٢٤ ص
(٤٥)
اخفض الصّوت إن نطقت بليل = و التفت بالنّهار قبل المقال
٣١ ص
(٤٦)
ليس للقول رجعة حين يبدو = بقبيح يكون او بجمال
٣١ ص
(٤٧)
اذا ساء فعل المرء ساءت ظنونه = و صدّق ما يعتاده من توهّم
٣٢ ص
(٤٨)
و عادى محبّيه بقول عداته = و اصبح فى ليل من الشكّ مظلم
٣٢ ص
(٤٩)
من حمد النّاس و لم يبلهم = ثمّ بلاهم ذمّ من يحمد
٣٢ ص
(٥٠)
و صار بالوحدة مستأنسا = يوحشه الاقرب و الابعد
٣٢ ص
(٥١)
عدوّك من صديقك مستفاد = فلا تستكثرن من الصّحاب
٣٤ ص
(٥٢)
فانّ الدّاء اوّل ما تراه = يكون من الطّعام او الشّراب
٣٤ ص
(٥٣)
اذا كان باب الذّل من جانب الغنى = سموت الى العلياء من جانب الفقر
٣٦ ص
(٥٤)
لا ينقص الكامل من كماله = ما جرّ من نفع إلى عياله
٤٥ ص
(٥٥)
من راقب النّاس مات غمّا = و فاز بالرّاحة الجسور
٤٦ ص
(٥٦)
و لم أرفى عيوب النّاس عيبا = كنقص القادرين على التّمام
٥٤ ص
(٥٧)
و اذا كانت النّفوس كبارا = تعبت فى مرادها الاجسام
٥٩ ص
(٥٨)
يرى الجبناء انّ الجبن حزم = و تلك خديعة النّفس اللّئيم
٥٩ ص
(٥٩)
و ابيض يستسقى الغمام بوجهه = ثمال اليتامى عصمة للأرامل
١٨٢ ص
(٦٠)
«اريد حباءه و يريد قتلى = عذيرى من خليلى من مراد
٢٣٢ ص
(٦١)
أشدد حيازيمك للموت = فانّ الموت لاقيك
٢٣٣ ص
(٦٢)
و لا تجزع من الموت = اذا حلّ بواديك
٢٣٣ ص
(٦٣)
فما كان من خير اتوه فانّما = توارثه آباء آبائهم قبل
٢٦٥ ص
(٦٤)
كرموا و جاد قبيلهم من قبلهم = و بنوهم من بعدهم كرماء
٢٦٧ ص
(٦٥)
فا النّاس ارض فى السماحة و النّدى = و هم اذا عدّ الكرام سماء
٢٦٧ ص
(٦٦)
لو أنصفوا كانوا لآدم وحدهم = و تفرّدت بولادهم حواء
٢٦٧ ص
(٦٧)
فنحن على الحوض ذوّاده = نذود و يسعد ورّاده
٣٠١ ص
(٦٨)
فما فاز من فاز الّابنا = و ما خاب من حبّنا زاده
٣٠١ ص
(٦٩)
فمن سرّنا نال منّا السّرور = و من ساء ناساء ميلاده
٣٠١ ص
(٧٠)
و من كان غاصبنا حقّنا = فيوم القيامة ميعاده
٣٠١ ص
(٧١)
«انت ربى اذا ظمأت الى الما = ءوقوتى اذا اردت طعاما
٣١٩ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص

راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦١ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

كه او در مسند امير المؤمنين عليه السّلام نشسته بود و مردم سؤالاتى مى‌كردند. فرمود: اى حبابه والبيّه! عرض كردم: بلى اى مولاى من. فرمود: آنچه همراه دارى بده! من آن سنگريزه را دادم، حضرت آن را براى من مهر كرد همان طورى كه امير المؤمنين عليه السّلام مهر كرده بود. حبابه مى‌گويد: پس از او خدمت امام حسين عليه السّلام رسيدم در حالى كه ميان مسجد رسول خدا صلّى الله عليه و آله بود، مرا به نزديك خود طلبيد و خوش آمد گفت. سپس فرمود: در ميان نشانه‌هاى امامت آنچه را كه مورد نظر تو است وجود دارد، آيا تو دليل امامت مى‌خواهى؟ عرض كردم: آرى سرورم، فرمود: آنچه همراه دارى به من بده! سنگريزه را به آن حضرت دادم. او نيز برايم مهر كرد. حبابه مى‌گويد- سپس نزد على بن حسين عليه السّلام رفتم و بقدرى پير شده بودم كه بدنم را رعشه گرفته بود. و طول عمرم در آن وقت به صد و سيزده سال رسيده بود، ديدم كه حضرت در حال ركوع و سجود سرگرم عبادت است.

من از دريافت نشان امامت نااميد شدم. حضرت با انگشت سبابه به طرف من اشاره كرد، جوانى من برگشت، حبابه مى‌گويد: پرسيدم: آقا جان! بفرماييد از دنيا چقدر گذشته و چقدر مانده است؟ فرمود: اما نسبت به گذشته آرى [معلوم است‌] امّا نسبت به باقيمانده، خير، حبابه مى‌گويد: سپس فرمود: آنچه همراه دارى به من بده، من سنگريزه را دادم، آن حضرت مهر زد. بعدها خدمت امام باقر عليه السّلام رسيدم، او نيز مهر زد و بعد خدمت امام صادق عليه السّلام رسيدم او نيز مهر كرد و سپس حضور موسى بن جعفر عليه السّلام رسيدم او نيز مهر كرد و سرانجام خدمت حضرت رضا رسيدم او نيز مهر كرد. و به طورى كه محمّد بن هشام نقل كرده است حبابه بعد از آن نه ماه ديگر زنده بود.

كلينى به اسناد خود از امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه مى‌فرمايد: «سالى حسن بن على عليه السّلام پياده راهى مكه شد، [در راه‌] پاهايش ورم كرد. يكى از غلامان عرض كرد: اگر سوار شويد اين ورم فرو مى‌نشيند. فرمود: خير، وقتى كه به اين منزل رسيديم سياه پوستى پيش تو مى‌آيد و روغنى همراه دارد، روغن را از او بخر و چانه نزن. غلام عرض كرد: پدر و مادرم فداى شما، اى مولاى من، ما منزلى در پيش نداريم تا كسى باشد و چنين دارويى را بفروشد. فرمود: چرا او پيش روى تو نزديك آن منزل است. بقدر يك ميل كه رفتند، ناگاه چشمشان به آن سياه افتاد، امام حسن بن على عليه السّلام به غلامش فرمود: برو پيش آن مرد و آن روغن را بگير و بهايش را بپرداز، غلام آمد مرد سياه پوست پرسيد: اى غلام اين روغن را براى كه مى‌خواهى؟ گفت: براى حسن بن على، گفت مرا نزد او ببر، پس همراه‌