خانه امّ سلمه بودند كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را زير عبا جمع كرد و بعد فرمود: خدايا هر پيامبرى اهل بيت و كسانى دارد و اينان اهل بيت و كسان منند. امّ سلمه پرسيد: آيا من از اهل بيت شما نيستم؟ فرمود: تو در جهت خير هستى ولى اينها اهل بيت و كسان منند. و چون رسول خدا صلى الله عليه و آله از دنيا رفت، براى پيشوايى مردم، على عليه السّلام از همه كس سزاوارتر بود بدان جهت كه رسول خدا صلى الله عليه و آله تبليغات زيادى نسبت به او فرموده بود و دست او را گرفته و در ميان مردم به پاداشته بود. على عليه السّلام رحلت كرد در حالى كه نتوانست محمد بن على و عباس بن على و هيچ يك از پسران ديگرش را در اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله داخل كند و نمى‌بايست نيز چنين كند زيرا در آن صورت حسن و حسين: مى‌گفتند: خداى تعالى آيه اهل بيت را درباره ما نازل كرده است همان طورى كه درباره تو نازل كرده و مردم را به اطاعت ما واداشته همچنان كه به اطاعت شما امر فرموده است و رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت به ما تبليغ كرده همچنان كه نسبت به شما تبليغ كرده است و خداوند ناپاكى را از ما برده همچنان كه از شما برده است. و چون على عليه السّلام از دنيا رفت حسن عليه السّلام به امامت سزاوارتر بود به دليل بزرگسالى‌اش، و در حالى از دنيا رفت كه نمى‌توانست و چنان كارى را نكرد كه فرزندان خود را در امر امامت داخل كند و اجازه انجام آن را نداشت، زيرا خداى تعالى مى‌فرمايد: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ في كِتابِ الله«٢٧»، و اگر آن را در فرزندان خود قرار مى‌داد، حسين عليه السّلام مى‌گفت: خداوند مردم را به اطاعت من امر كرده همچنان كه به اطاعت تو و پدرت امر كرده است و رسول خدا صلى الله عليه و آله در باره من تبليغ كرده همچنان كه در باره تو و پدرت تبليغ كرده و خدا ناپاكى را از من برده همچنان كه از تو و پدرت برده است. پس چون امامت به حسين عليه السّلام رسيد، هيچ يك از اهل بيت او نمى‌توانست بر او ادّعا كند چنان كه او بر برادر و پدرش مى‌توانست ادّعا كند، در صورتى كه ايشان مى‌خواستند امر امامت را از او به ديگرى بگردانند ولى آنها چنين كارى نمى‌كردند سپس، چون امامت به حسين عليه السّلام رسيد معنا و تأويل آيه وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ في كِتابِ الله، جارى شد و بعد از حسين عليه السّلام امامت به علىّ بن حسين عليه السّلام رسيد و بعد از على بن حسين عليه السّلام به محمد بن على عليه السّلام رسيد. و فرمود: مقصود از ناپاكى‌

«٢٧» احزاب / ٦: و خويشاوندان در كتاب خدا به همديگر (از ديگران ) سزاوارترند.