بنا بر اين امام، همان برگزيده پسنديده، و هدايت كننده رازدار است كه به فرمان خدا قيام كرده و اميد بخش است. خداوند در عالم ذرّ او را به همين منظور برگزيده و زير نظر خود پروريده و ميان مردم آن چنان ساخته است، در عالم ذرّ پيش از آن كه جاندارى پديد آيد امام را مانند سايه‌اى در جانب راست عرش آفريده و با علم غيب خود به او حكمت داده و او را برگزيده و به خاطر پاكيش انتخاب كرده است. او بقيّه‌اى از آدم و گزيده‌اى از فرزندان نوح و خاندان ابراهيم و سلاله‌اى از اسماعيل و گلچينى از عترت محمد صلى الله عليه و آله است كه، همواره زير نظر خدا سرپرستى شده و نيز خدا زير پوشش خود پاسدارى‌اش نموده و از دامهاى ابليس و لشكريان شيطان به دور داشته و حوادت شبانه و افسون افسونگران را از او دفع كرده و از پيشامدهاى بد مصون داشته است، او از بلاها بركنار و از آفتها به دور و از لغزشها مصون و از هر زشتى در امان است. در نوجوانى به خويشتندارى و نيكوكارى معروف و در سالخوردگى به پاكدامنى و دانش و فضيلت مشخّص است. امر امامت پدرش به او رسيده در حالى كه زمان حيات پدر سخنى در آن باره نمى‌گفته است.

چون روزگار پدرش سپرى شد و مقدرات الهى و خواست خدا نسبت به او پايان گرفت و اراده خدا در آن باره به حجّت خويش صادر شد و دوران پدرش پايان گرفت و او درگذشت و امر الهى پس از او به وى رسيد، خداوند امر دينش را بر عهده او نهاد و او را بر بندگانش حجّت و در بلادش سرپرست قرار داد و توسط روح خود پشتيبانى كرده و از علم خود به او ارزانى داشت و از بيان روشن آگاهش ساخت و محرم راز خود كرد و براى امرى بزرگ او را فرا خواند و از فضيلت بيان علم خود وى را آگاه ساخت و براى رهبرى خلق تعيين كرد و بر همه مردم دنيا حجّت قرار داد، او را وسيله روشنى براى دينداران و سرپرست بندگان ساخت و براى امامت خلق پسنديد و راز خود را به او سپرد و پاسدار علم خويش قرار داد و حكمتش را در نزد او نهان ساخت و سرپرست آيينش كرد و براى كارى بزرگ او را خواند و راههاى روشن و واجبات و حدود خويش را وسيله او زنده كرد به اين جهت امام عليه السّلام هنگام سرگردانى نادانان و سخن آرايى اهل جدال، با عدالت و نور درخشان و درمانى سودمند، با حق آشكارا و بيانى كه از هر جهت روشن‌