براى قيامت تا حدود چهل نام ذكر شده است «يوم التلاق» در اين آيه، يعنى روزى كه مردم را با يكديگر تلاقى مى‌كنند؛ نامهاى ديگر نظير يوم الجمع، يوم الخلود، يوم الشهود، يوم الحساب، اليوم آلاخر، الدارّ آلاخرة و غير آنها هر يك، به خصيصه‌اى از قيامت، اشاره مى‌كند.

رعد / ٢: «يُفَصِّلُ الآْياتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُون».

ما اين آيات را براى شما به تفصيل بيان مى‌كنيم شايد به ديدار پروردگارتان يقين پيدا كنيد.

شورى / ٧: «وَكَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى وَمَنْ حَوْلَها وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لا رَيْبَ فِيهِ فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَفَرِيقٌ فِي السَّعِير».

و اينچنين ما قرآن را به سوى تو به زبان عربى فرو فرستاديم تا مردم مكّه و اطراف آن را بترسانى و از روزى كه همه فراهم مى‌آيند بيم دهى كه شكى در آن نيست و در آن دسته‌اى به بهشت و گروهى به دوزخ مى‌روند.

دستكم مى‌توان گفت انذار از قيامت يكى از اهداف پيامبر اكرم بوده است.

ـ آيه‌اى نيز در قرآن از علم قيامت سخن مى‌گويد و از تعبيرات شگرف است:

زخرف / ٦١: «وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسّاعَةِ فَلا تَمْتَرُنَّ بِها وَاتَّبِعُونِ هذا صِراطٌ مُسْتَقِيم».

همانا آن دانش قيامت است، بدان شك مكن و از من پيروى كن، راه راست اين است.

ضمير «انّه» ظاهراً به قرآن برمى‌گردد.

ـ در برخى از آيات نيز، مسأله‌ى قيامت، در رابطه با يك پيامبر خاص ذكر شده است:

انعام / ١٥٤: «ثُمَّ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ تَماماً عَلَى الَّذِي أَحْسَنَ وَتَفْصِيلاً لِكُلِّ شَيْء وَهُدىً وَرَحْمَةً لَعَلَّهُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُون».

سپس تورات را كه هدايت و رحمت و بيان تفصيلى احكام مورد نياز مردم بود بر موسى نازل كرديم تا آنان به ديدار پروردگارشان ايمان آورند.

ـ در دو آيه هم در قيامت با كفّار گفتگو به عمل مى‌آيد كه: آيا پيامبران فرستاده نشدند تا به شمايان بگويند چنين روزى در پيش است؟!

انعام / ١٣٠: «أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتِي وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا».

از ظاهر آيه برمى‌آيد كه هيچ پيامبرى نبوده است كه انذار و بيم دهى از قيامت نمى‌داشته است.

زُمر / ٧١: «أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ آياتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا».