ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٢ - ترجمهء خطبهء صد و چهل و هفتم

اى مردم ، كسى كه از خدا پند و خير خويش را مسئلت نمايد ، موفقگرددو هر كسى كه كلام خدا را براى خود راهنما اتخاذ كند به آن طريقه اى كه محكمتر و راستتر است هدايت مى شودزيرا كسى كه بهمسايگى خدا نائل گردد ، در امن و آسايش غوطه خوردو كسى كه با او از در خصومت در آيد ترسان و هراسناك گرددو بطور قطع ، شايسته نيست هركس كه عظمت خداوندى را شناخت ، بمقام شامخ او تكبر بورزد زيرا عظمت و بلندى كسانى كه عظمت ربوبى را مى دانند در آنست كه در برابر او تواضع كنندو سلامت كسانى كه مى دانند قدرت او چيست ، در آنست كه تسليم او شوند پس هرگز از حق گريزان مباشيد آن چنانكه انسان داراى مزاج صحيح از مبتلا به بيمارى گر مى گريزدو آدم تندرست از مريضو بدانيد شما حقيقت رشد و كمال را نخواهيد شناخت مگر اين كه كسى را كه آن را ترك كرده است بشناسيدو پيمان كتاب را اتخاذ نخواهيد كرد مگر اين كه بحال كسى كه آن را شكسته است ، آگاه شويدو تمسك به قرآن نخواهيد كرد مگر اين كه بشناسيد كسى را كه او را پشت سر انداخته استپس بطلبيد آن را ( حق ، رشد ، پيمان كتاب و برخوردارى از آن را از نزد اهل آنها ) زيرا آنان هستند باعث حيات علم و مرگ نادانىو آنان هستند كه حكمشان [ در بارهء واقعيات ] خبر از علمشان مى دهدو سكوتشان از گفتارشانو آشكارشان از نهانشاننه با دين مخالفت مى ورزند و نه در دين اختلافى با يكديگر دارندپس دين در ميان آنان شاهدى است راستگوو ساكتى است گويا .