اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٥ - فصل اوّل علم، پرتو عقل

خَلَقَ الْإِنسَانَ* عَلَّمَهُ الْبَيَانَ‌ [١].

«انسان را آفريد و بدو بيان آموخت‌.»

... آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِندِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْماً [٢].

«... رحمتى از نزد خود بدو داديم و از نزد خود بدو علم‌، آموختيم‌.»

... وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‌ [٣].

«... و برتر از هر صاحب علمى‌، عالمى است‌.»

خداوند از بندگانش مى‌خواهد از او علم بيشترى بطلبند:

... وَقُل رَبِّ زِدْنِي عِلْماً [٤].

«... و بگو خداى من! بر علم من بيفزاى‌.»

و خداوند عزّوجلّ همان است كه علم را به مقدارى كه بخواهد عطا مى‌فرمايد:

... وَمَا أُوتِيتُم مِّنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا [٥].

«و از علم‌، جز اندكى داده نشديد...»

ما اگر در واژه «اوتيتم»، يعنى داده شديد در اين آيه شريفه ژرف‌انديشى كنيم و بر مفهوم آن آگاهى يابيم درك مى‌كنيم كه علم چيزى جزء انسان نيست، بلكه بدو افزوده شده است و از سوى خداوند متعال بدو بخشيده شده و خداوند سبحان همان كسى است كه علم را عطا مى‌كند و بر اساس حكمتش هرگاه بخواهد به انسانى علم اندك مى‌دهد و هرگاه بخواهد اين موهبت را از آدمى مى‌ستاند.

در اين جا اين پرسش مطرح مى‌شود كه آيا آدمى مى‌تواند پس از اين إدّعا كند كه با گذشت زمان دانش‌او همچنان فزونى مى‌گيرد تا جايى كه داناتر و داناتر مى‌گردد؟