اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢ - علم را با نوشتن جاودان كنيد

منابع علم و ابزار شاخت را فراهم كرده است؟ آيا خداوند او را بدين امور مجهّز كرده كه آنها را با خود به گور ببرد؟

ناخوش‌ترين پديده نزد خداوند متعال آن است كه اين موجود ارجمند در حلقه‌اى ميان تهى، همچنان بگردد و در پايان، در نقطه‌اى بايستد كه از آن آغاز كرده بود. برخى از مردم از يك انديشمند، نويسنده و خطيب تنها توقّع دارند كه به آنها همان سخنانى را بگويد كه پيشتر گفته است، زيرا مردم مى‌خواهند با شنيدن داستانها و داده‌هايى زندگى خود را سر كنند كه پيشتر بديشان گفته شده است، امّا اگر يك پژوهشگر و يا نويسنده بكوشد آفاق جديدى را بگشايد، آنها هم از او و هم از اين آفاق نو پديد مى‌هراسند و شايد پس بنشينند و در صدد يافتن عرصه‌هايى آسانتر بر آيند. در آسانى، هيچ نشانه‌اى از شجاعت و دلاورى نهفته نيست، زيرا آدمى بايد پيوسته بكوشد عرصه‌هاى نوينى را بگشايد و هر كه دو روزش همسان باشد زيانمند است و آيا شما شجاعى زيانمند را ديده‌ايد؟ شجاعت با رستگارى و سود، همراه است و از قديم گفته‌اند: «هر كه جسور و دلير باشد به‌خوشى و لذت رسد.» [١]، كدام لذّت شيرين‌تر و بهره رسانتر از لذّت شناخت است.

علم را با نوشتن جاودان كنيد

در محدوده اين سخن مى‌توان گفت كه اصول و تكاليفى در ميان است كه يك طالبِ شناخت بايد آنها را جدّى بگيرد تا فايده‌اى پرتو فشانتر و برتر براى او رخ نمايد:

١- پس از آن كه او كوشيد به افق شناخت نايل آيد، يك اصل اين است كه تمام جزئياتى را كه در شناخت بدان دست يافته ثبت كند، شايد كه فردا در طول مسير و تلاش خويش از آنها بهره بَرد و چه بسا تنها يك ورق علم كه آدمى آن را پس از