اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٣ - احاديثى پيرامون بداء

لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ‌ [١].

«هرگاه بندگانم درباره من از تو بپرسند، بگو كه من نزديكم و خواندن خواننده را آنگاه كه مرا بخواند پاسخ مى‌دهم، پس مرا پاسخ گويند و به من ايمان آورند، باشد كه راه يابند.»

خداوند سبحان به دعاى هر مؤمنى كه پرده‌هاى گناه و باورهاى باطل را از وجود خويش كنار كشد پاسخ مى‌دهد. يك مؤمن هنگامى كه به درگاه خداوندى دعا مى‌كند با اميدى فراوان او را مى‌خوانَد و معتقد است كه خداوند دعاى او را بر مى‌آورَد، چنانكه حضرت يوسف عليه السلام به برادرانش گفت:

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌ [٢].

«گفت: به زودى براى شما از خدايم طلب آمرزش مى‌كنم كه او بخشنده و مهرورز است.»

احاديثى پيرامون بداء

روايات منقول از پيامبر اكرم و اهل بيت او عقيده به بداء را به بهترين شكل توصيف مى‌كنند. يكى از احاديث چنين است: «خداوند به چيزى همچون بداء پرستش نشده است.» [٣] پس هر كس خداى را بپرستد مرده، ناتوان، محدود ودست بسته از عبادت خداى حق ناتوان خواهد بود و هر كه معتقد باشد كه خدا آنچه را بخواهد انجام مى‌دهد در حقيقت، به قدرت الهى اعتقاد يافته است و در چار چوب اين صفت با دعا و فعاليت، نقش خويش را ايفا كرده و خدا را به بهترين شكل پرستيده است.