اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٤ - حقّ تلاوت قرآن

نيست و در مقام اوج‌گيرى به بارگاه كبرياييش نخواهد بود. او در سطح درك قرآن قرار ندارد، زيرا قلبش در پرده ستيزه جويى. كبر و ظلم است:

... إِنَّ اللَّهَ لَايَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌ [١].

«... همانا خداوند قوم ستمكار را هدايت نمى‌كند.».

و چنانكه در پرده فسق نيز قرار دارد:

... وَاللَّهُ لَايَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ‌ [٢].

«... و خداوند قوم تبهكار را هدايت نمى‌كند.»

حقّ تلاوت قرآن‌

حقّ تلاوت قرآن اين است كه آدمى در آيات آن ژرف انديشى كند و اين هنگامى است كه هدف او پرتوستانى از نور خداوندى و در نتيجه نزديكى به درگاهش باشد:

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ... [٣].

«آنان كه بديشان كتاب داديم آن را چنان كه بايد تلاوت مى‌كنند و هم اينان بدان ايمان مى‌آورند...»

هنگامى كه آدمى نفس خويش را پاك مى‌كند و آن را براى دريافت انوار الهى آماده‌مى‌گرداند، بدون‌ترديد خودرا بر پلّكان‌رسيدن به‌شناخت خداوندى مى‌يابد، زيرا علم و شناخت جديدى فزونى مى‌يابد كه او را به مقام قرب الهى مى‌رساند:

... وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَاناً... [٤].

«... و هرگاه آيات خداوندى برايشان خوانده شود بر ايمانشان افزوده مى‌شود...»

اين‌نعمت بزرگ براى كسى بدست مى‌آيد كه قرآن را با حالتى‌از تسليم، خشوع،