اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٥ - حقّ تلاوت قرآن

خشنودى، پذيرش و توبه به درگاه الهى تلاوت مى‌كند:

يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ... [١].

«تا خدا بدان هر كس را كه در پى خشنودى اوست به راههاى سلامت هدايت كند...»

... وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ‌ [٢].

«... و هر كه را توبه كند به سوى خود هدايت كند.»

ديگر جاى شگفتى ندارد كه مؤمنان را مى‌بينيم كه به هنگام تلاوت آيات قرآن كريم پيكرشان به لرزه مى‌افتد، از ترس عذاب الهى و تمايل به خدا، اطمينان به رحمت و رضوان او آب در ديده مى‌گردانند، زيرا دلهايى كه ميان آن و خداوند پرده‌اى وجود ندارد از كيفر و خشم خداترسان و هراسانند، ليكن در همان وقت به رحمت و خشنودى او نيز اطمينان دارند. اين همان عين خلوص است و آن همان تسليم در برابر ذات بى‌همتايش، بلكه همان علوّ، تكامل و پيشرفت در رسيدن به مقام قرب الهى است.

و هنگامى كه آدمى در سطح تقرّب به درگاه خداوند متعال نباشد در سطح شناخت آيات قرآنى نيز نخواهد بود، لذا به سبب فراوانى گناهان و لغزشها، آيات از لب او جلوتر نمى‌روند: «چه بسا كسانى كه قرآن را تلاوت كند و قرآن بر او لعن مى‌فرستد»، زيرا تدبّر با غفلت از ذكر خدا ناهمسويى دارد:

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبَابِ‌ [٣].

«كتابى كه به سوى تو فرو فرستاديم مبارك است تا در آيات آن تدبّر كنيد و تا خردمندان ياد آورند.»

غفلت از ذكر خدا به مفهوم پيمودن راه گمراهى است و بدون ترديد با گم شدن در كژراهه‌هاى پليدى، بى هيچ ترسى از ارتكاب گناه يا موصوف شدن به‌