اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٤١ - قرآن و عقل

خداوند پس عاقلان را اندرز مى‌دهد و به‌آخرت تشويقشان مى‌كند و مى‌فرمايد:

وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ....

«و زندگى دنيا چيزى جز بازيچه و لهو نيست‌...»

و اين حقيقت زندگى دنيايى در قياس با زندگى اخروى است. زندگى اين دنيا به نسبت عمر هستى از هنگام پيدايش تا روزى كه آسمانها و زمين برقرار است، آن قدر ناچيز است كه تقريباً قابل ذكر نيست، آدمى زندگى را آغاز مى‌كند و به پايان مى‌رساند چنانكه گويى، اگر عقل و انديشه خود را به كار نبرند، نقشى كوتاه را دريك نمايشنامه ايفا كرده است، ليكن اگر كسى عقل خود را به كار نبرند در حقيقت زندگى آكنده از نعمت و پاينده‌اى را زمينه سازى كرده است و براى زندگى جاودان آماده گشته است. قرآن كريم مى‌فرمايد:

وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ‌.

«و زندگى دنيا چيزى جز بازيچه و لهو نيست و پرهيزگاران را سراى آخرت بهتر است‌، آيا به عقل نمى‌يابيد؟»

پس اين زندگى براى كسانى كه خرد نمى‌ورزند، به لهو و لعب مشغولند، پيوسته در فاجعه، مشكل و گناه به سر مى‌برند، خير نخواهد بود.

خداوند مى‌فرمايد:

وَ مَا أُوتِيتُم مِن شَيْ‌ءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ زِينَتُهَا وَ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَى‌ أَفَلَا تَعْقِلُونَ‌ [١].

«چيزهايى كه به شما داده شده است‌، برخوردارى و آرايش اين زندگى دنيوى است‌، حال آن كه آنچه نزد خداست بهتر و ماندنى‌تر است، چرا در نمى‌يابيد؟»

پس آنچه مورد نظر است اين است كه آدمى عقل خود را برانگيزانَد و بر نور آن‌