اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢ - بهشت، بهاى توحيد

بر انگيخت، هرگز خداوند يكتا پرستى را به آتش كيفر ندهد و اهل توحيد، شفاعت مى‌كنند و شفاعت آنها پذيرفته مى‌شود.» سپس حضرت صلى الله عليه و آله فرمود:

«هنگامى كه روز رستخيز فرا رسد، خداوند تبارك و تعالى به جماعتى كه در دنيا اعمالى زشت داشته‌اند فرمان در افكندن به آتش مى‌دهد. آنها عرض مى‌كنند:

پروردگارا چگونه ما را به آتش در مى‌فكنى و حال آن كه ما در دنيا به يگانگى تو باور داشتيم؟ و چگونه زبان ما را مى‌سوزانى و حال آن كه در دنيا به يگانگى تو گويا بوده‌ايم؟ و چگونه دلهاى ما را مى‌سوزانى و حال آن كه در برابر تو، پيشانى ماليده‌ايم؟ و چگونه دستهاى ما را مى‌سوزانى و حال آن كه آنها را براى دعا به درگاه تو بالا برده‌ايم؟ در اين هنگام خداوند سبحان مى‌فرمايد: اى بندگان من! كارهاى شما در دنيا بد بوده‌است و كيفر شما آتش دوزخ است. آنها عرض مى‌كنند: خدايا! گذشت تو بيشتر است يا گناه ما؟ خداوند مى‌فرمايد: گذشت من. آنها عرض مى‌كنند: آيا رحمت تو گسترده‌تر است يا گناهان ما؟ خداوند مى‌فرمايد: رحمت من. آنها عرض مى‌كنند: اقرار ما به توحيد تو بزرگتر است يا گناهان ما؟ خداوند مى‌فرمايد: اقرار شما به توحيد من بزرگتر است. آنها عرض مى‌كنند: بار پروردگارا! پس گذشت و رحمت تو كه هر چيز را در بر مى‌گيرد، ما را نيز در بر مى‌گيرد. خداوند سبحان مى‌فرمايد: اى فرشتگان من! به عزّت و جلالم سوگند خلقى را محبوبتر از كسى نيافريدم كه به توحيد من اقرار كند و خدايى جز من نداند و بر من حق است كه اهل توحيد خود را به آتش در نيفكنم. اى بندگان من! به بهشت در آييد.» [١]

در دعاى روايت شده از معصومين آمده است كه: «هر كه درى را زياد بكوبد اميد است كه پاسخى دريابد.»، و آدمى هنگامى كه با دلى شكسته خدا را بخواند، بار ديگر از او پناه جويد، زيرا ممكن است ميان او و خدا هزاران حجاب باشد و هر چه دعا كننده «يا اللَّه» را تكرار كند يك حجاب از اين حجابها فرو مى‌افتد