اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٥٨ - خداوند، انسان را ارج نهاد

مسلّط چيره مى‌دانند ترسيم و تصوير مى‌كند.

خداوند، انسان را ارج نهاد

آرى! ما خدا باوران معتقد هستيم كه عوامل در بر گيرنده انسان، تأثيرى آشكار دارند. ليكن نه تأثيرى مطلق. اين تأثير ممكن است انسان را از راه راست منحرف كند و در اين ميان، تنها خداوند عزّ وجلّ، كه مخلوقات را آفريده و به ويژگيها و قابليتهاى آنان آگاهتر است، اين خداوند سبحان، به انسان دستور داده است در برابر عوامل مؤّثر محيطى مقاومت كند، زيرا اميد بسيارى در چيرگى بر اين مؤثرات وجود دارد.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ‌ [١].

«ما راه را بر او نموديم.»

لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ... [٢].

«ما آدميزاده را ارج‌نهاديم...»

ونيز مى‌فرمايد:

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ‌ [٣].

«ما انسان را در بهترين صورت و نظام آفريديم.»

پس اين هدايت چيست و از چه روست؟ و تكريم كدام است و چرا؟ و تقويم احسنى كه قرآن بدان اشاره دارد كجاست و دليل آن چيست؟ آنگاه خداوند بزرگ انسان را اين چنين مورد خطاب قرار مى‌دهد: