اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣١٥ - همه چيز براى خداست

همه چيز براى خداست‌

شيوه منطقى آن است كه اين بنده اعمال شايسته خود را وسيله نزديكى به درگاه خدايش قراردهد. او هرگاه زكات اموال خود را بپردازد بايد چنين در نظر بگيرد كه قلبش را پاك گردانيده، هرگاه نماز مى‌گزارد آن را معراج و تقرّب به درگاه خدايش گرداند و هر گاه روزه مى‌گيرد روزه خود را وسيله‌اى گرداند براى خشنودى خداوند متعال، يعنى زكات، نماز، روزه، ديگر عبادات، اعمال شايسته و حتّى جهاد مادامى كه وسيله‌اى به سوى خداوند نباشد از هر گونه سودى تهى است. خداوند بزرگ مى‌فرمايد:

... وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ... [١].

«... به سوى او وسيله بجوييد...»

كارهاى شايسته مادامى كه وسيله‌اى به سوى خداوند نباشد پوسته‌اى بيش نخواهد بود، در حالى كه خدا نماز كسى را مى‌پذيرد كه رو به سوى خدا داشته باشد و «خدا تنها از متقين مى‌پذيرد» پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «سه چيز را از دنيا پسنديدم؛ زن، بوى خوش و آرام ديده‌ام كه نماز است.» [٢] پيامبر به مفهوم واقعى كلمه با نماز خود به سوى خدا اوج مى‌گرفت.

اينك اين مهمترين پرسش زندگى آدمى رخ مى‌نمايد كه او چقدر به سوى خداوند والا اوج مى‌گرفته؟ وآيا شناخت خدا در دلش فزونى مى‌يافته است؟ و اگر عملًا افزايش مى‌يافته است آيا اين افزايش پاسدارى مى‌شده است؟

مهمترين محور در وجود انسان تصميم و پافشارى اوست در اينكه اعمالش رو به سوى شناخت خالقش داشته باشد و اين پافشارى در رأس ليست اولويتهاى او