اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨٦ - جبر و تفويض در احاديث

و حكمت را نفى مى‌كنند و خداوند بسيار والاتر از آن چيزى است كه جبريه ادّعا مى‌كنند. [١]»

معصوم عليه السلام مى‌فرمايد: «اگر خدا امر خود را از روى اهمال به مردم واگذارده بود بر او لازم مى‌بود برگزينش آنان كه بدان سبب مستوجب پاداش شدند خشنود باشد و مردم نيز اگر مرتكب گناهى مى‌شدند، كيفرى بديشان تعلّق نمى‌گرفت، زيرا كه از طرف خداوند اهمال واقع شده است. [٢]»

مهمترين نكته‌اى كه در پايان اين بحث مى‌گويم اين است كه هدف فرهنگ شيطانى، راندن انسان است به سوى جبر و يا تفويض تا بدين ترتيب گناهان و خطاها را در نگاه آدمى بيارايد و به خدا آن نسبت دهد كه نسبتى بدو ندارد. ما بايد در گزينش صراط مستقيمى كه پيوسته از خدا مى‌خواهيم ما را بدان هدايت كند دقيق باشيم تا در امور خود به زياده روى كشانده نشويم و در نتيجه در جرگه دوزخيان درنياييم.