اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٧ - درهاى دانش در پرتو قرآن و سنت گشوده مىشود

«... ما به آنها ستمى نكرديم، بل خود به خويش ستم كردند.»

و اين كه هر خيرى به آدمى رسد از سوى خداوند عزّوجلّ است و هر شرى، از سوى خود اوست.

قرآن كريم به همه اين پرسشهاى سرگردان كننده انسان پاسخهايى ساده، بليغ و روشن مى‌دهد و هرگاه آدمى با نور تابناك آن پيوند يافت با شتاب بسيار به سوى بلندپروازيها و آرمانهايش در راه تكامل، علوّ معنوى و پيشرفت مدنى گام بر مى‌دارد و همه گردنه‌هايى را كه بر سر راه زندگى او قرار دارد پشت سر مى‌نهد.

از اين گذشته احاديث شريف پيرامون عقل و علم نيز هدايت و اندرزى هستند براى انسان در راه رسيدن به تكامل و والايى. امام صادق عليه السلام در حديث شريفى در پاسخ به كسى كه از عقل پرسش كرد مى‌فرمايد: «عقل همان چيزى است كه در پرتو آن خداوند رحمان پرستش مى‌شود و بهشت به دست مى‌آيد.» [١]

همچنين آن حديث مفصل پيرامون سپاهيان عقل و سپاهيان جهل، بدون ترديد سخنى صادق است، زيرا عقل نورى است كه خداوند آن را به انسان بخشيده تا با آن تكامل يابد و راه تكامل، وجود همين صفاتى است كه وحى ما را بدانها فرا مى‌خوانَد. از اين گذشته، تجربيات، صحّت آنچه را كه عقل و وحى، ما را بدان مى‌خواند اثبات مى‌كند. ما بايد اين احاديث را با درنگ بخوانيم تا پرتوى باشند براى هدايت ما، بخشى از زندگى و وجود ما گردند كه بدآنهاعمل مى‌كنيم و بى‌تفاوت از كنار آنها نمى‌گذريم.