اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣١٣ - فصل چهاردهم چگونه خداوند متعال را بشناسيم؟

اللَّهِ أَكْبَرُ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ‌ [١]

«آنچه را از قرآن بر تو وحى مى‌شود تلاوت كن، و نماز را بر پا دار. همانا نماز از هر گونه كار زشتى جلوگيرى مى‌كند، و ذكر خداوند بزرگتر است و خدا مى‌داند شما چه مى‌كنيد.»

هنگامى كه خداوند متعال نعمتهاى بهشتى را براى ما ترسيم مى‌كند و ما را براى رسيدن بدان تشويق مى‌فرمايد بلافاصله توضيح مى‌دهد كه خشنودى خداوند بزرگ از همه بهشت برتر است؛ بهشتى كه بر پايه توصيفات الهى چيزهايى‌در آن يافت مى‌شود كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه بر قلب بشرى گذشته است:

وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ [٢].

«خداوند به مردان و زنان مؤمن بهشتهايى وعده كرده كه نهرها از زير آن جارى است، آنها در آن هميشگى هستند و جاهاى پاكى در بهشتهاى برين، و خشنودى خدا بزرگتر است، اين همان كاميابى بزرگ است.»

نعمتهايى كه بشر در زندگى دنيوى از تصوّر آنها ناتوان است با خشنودى ومحبّت و شناخت خداوند عزّوجلّ غير قابل سنجش و تشبيه است.

آرى! چارپايان، علف‌خوار هستند و اگر خوراكى‌هاى لذيذ انسان براى آنها توصيف شود آنها ارزش اين خوراكيها را حتّى اگر هزارويك دليل آورده شود درك نمى‌كنند، به علاوه ناتوانى آنها از درك لذّت همنشينى با شخصيّت بزرگى كه براى مثال ديگرى را به خوردن خوراك با خود دعوت كند. دليل اين ناتوانى چارپايان تركيب غريزى حاكم بر پندار و رفتار آنها نسبت به اين موضوع است.