اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٢ - پاكى، شرط نزديكى به خداوند

لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ‌ [١].

«جز پاكان آن را لمس نكنند.»

پاكى با همه مفهوم پاكيزگى، بى آلايشى، خلوص، فروتنى و تسليم، زيرا انسان پاك، خالص و باصفا همان كسى است كه به مقام قرب الهى و شناخت حقيقى قرآن‌كريم دست مى‌يابد؛ مقامى كه انسان كافر، تبهكار، فخر فروش و زورگو نمى‌تواند بدان رسد، كسى كه در تاريكيهاى تباهى، كفر، كبر، خود فروشى و ديگر صفات پليدى غوطه و راست، كه پرده ميان او و ديدار خداوند است، خواب آن را هم نمى‌تواند ببيند:

وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجَاباً مَسْتُوراً* وَجَعَلْنَا عَلَى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ... [٢].

«و هنگامى كه قرآن مى‌خوانى ما ميان تو و كسانى كه به آخرت ايمان نمى‌آورند پرده‌اى بستر قرار مى‌دهيم و بردلهايشان پوششها مى‌نهيم تا آن را درنيابند...»

بازگشتى كوتاه كه آدمى از لابلاى آن به خويشتن خويش نظر مى‌كند و ذات خود را مورد بازنگرى قرار مى‌دهد موجب مى‌شود كه خود را خالى از دو حالت نيابد كه ديگر حالت سومى بدان مترتّب نيست. او بدون هيچ گونه ترديدى هنگامى كه با همه جوارح خود در برابر خداوند تبارك و تعالى خشوع مى‌ورزد، هنگامى كه هرگونه شائبه و كاستى را از خود مى‌زدايد و از پستيها دورى مى‌گزيند نور ديدار خداوند متعال و نزديكى به او را احساس مى‌كند...

اين از آن روست كه مقام خداوند عزّوجلّ مقامى است پاك و منزّه، پاكيزه كه جز انسان بدور از هرگونه پَستى و پاك از هر گونه پليدى نمى‌تواند به استقبال چنين مقامى برود. آدمى هنگامى كه خشوع مى‌ورزد خود را به خدا نزديك مى‌داند