اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٢ - دوستىِ تنها، كافى نيست

«ما را به راه راست هدايت كن؛ راه كسانى كه به آنها نعمت دادى، نه راه خشمديدگان و نه راه گمراهان.»

در واقع از مقام كبريايش مى‌خواهيم كه ما را از سرگردانى و گمراهى نجات دهد و از هرگونه لغزشى حفظمان كند و بدون ترديد چنين چيزى در ره يافتن از شيوه پيامبر اكرم و خاندان ارجمندش جلوه گر است.

دوستىِ تنها، كافى نيست‌

از اين جايگاه ما مى‌توانيم بگوييم: ولايت و دوستى ما نسبت به اهل بيت عليهم السلام به مفهوم حبّ تنها نيست، چنانكه بدين معنانست كه تنها نشانه‌هاى دين خود را در امور فرعى از ايشان مى‌ستانيم، بلكه پيش از اينها همه بايد فرهنگ خود را از فرهنگ آنها و فلسفه خود را از بينش آنها بگيريم.

اين درست است كه در اصول دين نبايد تقليد كرد، ولى مفهوم آن نيز اين نيست كه از شيوه پيامبر و خاندان او دور بيفتيم، بلكه يك مؤمن بايد به سخن آنها گوش دهد، حديتشان را بخواند و سپس ايمان و اعتقاد از روى دليل خواهد بود، و نه چيز ديگر، امّا اگر آدمى حرف آنها را نخواند و به سخن ايشان گوش ندهد، يا با سخن آنها سطحى، بدور از ژرف انديشى و آگاهى برخورد كرد، از ثروت سترگى از معارف پيامبر و خاندان او عليهم السلام بركنار خواهد بود كه اين امرى مردود است.

از اين خاستگاه است كه ما بياد برخى از احاديث بويژه آن دسته از احاديث را كه به بحث ما مربوط مى‌شوند در پيش رو آوريم. ابو سعيد خدرى مى‌گويد كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «من در ميان شما دو امر مهم به يادگار نهم كه يكى از آن دو بزرگتر است از ديگرى: كتاب خدا كه ريسمانى است كشيده شده از آسمان به زمين و خاندان من كه همان اهل بيت من هستند و اين دو از هم جدا نشوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد آيند»، ولى ما مسلمانان امروز به چپ و راست گمراه‌