اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٨ - فصل دوم علم، نماياننده حقايق

فصل دوم: علم، نماياننده حقايق‌

هنگامى كه اسلام و بينشهاى آشكار قرآنىِ آن معمّاى علم را كشف مى‌كنند و آدمى بدون هيچ گونه رنجى در پرتو وجدان خويش آن را باز مى‌يابد، يا هنگامى كه قرآن، حقيقت آدميان را بديشان ياد مى‌آورَد و نهفته‌هاى عقلشان را به ظهور مى‌رساند و فطرت درونيشان را جلا مى‌دهد، در اين هنگام شگفتى آدمى را در بر مى‌گيرد امرى را كه كشف كرده يك امر آشكار و هويدايى بوده، پس چگونه از نظر او پنهان مانده است.

امام صادق عليه السلام درباره علم مى‌فرمايد: «علم نورى است كه در قلب هر كه خداوند تبارك خواهان هدايت او باشد قرار مى‌گيرد.» [١]

پس نور در اين جا به معناى پرتوهايى نيست كه از چراغهاى برقى و شبيه آن و يا از خورشيد تابيده مى‌شود، بلكه نور، همان عاملى است كه پرده از پديده‌اى برمى‌گيرد. همان گونه كه چراغ يا نور خورشيد بر پديده‌هاى مادّى و محسوس تابيده مى‌شود و عيانشان مى‌گرداند، عقل و علم حقايق را براى انسان كشف معنوى مى‌كنند.

پس «علم‌نورى‌است كه‌در قلب هركه خداخواهان هدايت‌او باشد قرارمى‌گيرد».