اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٦ - حقّ تلاوت قرآن

ستمگرى، كبر، انكار و ديگر صفات پليد و پلشت، همراه خواهد بود. چنين انسانى يقيناً در جستجوى خشنودى خداوند نخواهد بود و صرفاً رضايت طاغوت را مى‌طلبد، چون توبه نمى‌كند، همان گونه كه هست باقى خواهد ماند:

... وَاللَّهُ لَايَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌ [١].

«... و خداوند قوم ستمگر را هدايت نمى‌كند.»

در قرآن كريم آيات بسيارى ديده مى‌شود كه به كافران، ستمگران و فاسقان، هشدار و وعيد مى‌دهد كه آنان قابل هدايت نيستند، كه اين به سهم خود همان زيان در دنيا و آخرت است:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَمَن يَفْعَلْ ذ لِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ‌ [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورديد، اموال و اولادتان شما را از ياد خدا باز ندارند و هر كه چنين كند هم ايشان زيانكارانند.»

اين تنها خسران و زيان نيست، بلكه نگون بختى و انحطاط بيشتر است:

... وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَاراً [٣].

«... خداوند به ستمگران جز زيان نيفزايد.»

... وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُم مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ طُغْيَاناً وَكُفْراً [٤].

«... و آنچه برتو از جانب پروردگارت نازل شده است به طغيان و كفر بيشترشان خواهد افزود.»

حالت تسليم و رضايت در انسان موجب دفع گناهان از او مى‌شود و مقتضى توبه و انابه به درگاه الهى است. در اين هنگام او در قرآن نورى مى‌يابد كه مردم‌