اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٠ - شناخت خدا، بزرگترين نعمت

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن كَانَ تَقِيّاً [١].

«اين همان بهشتى است كه به بندگان پرهيزگار خود به ارث مى‌گذاريم‌.»

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ‌ [٢].

«پرهيزگاران در بهشتها و چشمه سارها هستند.»

... خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ‌ [٣].

«... در آن هميشه جاودانند خدا از آنها خشنود است و آنها از خدا خشنودند و اين براى كسى است كه از خدايش بهراسد.»

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ* عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ‌ [٤].

«نيكان در نعمت اند، براى يكه نشسته مى‌نگرند.»

لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ‌ [٥].

«از نوشيدنش نه سر درد گيرند و نه بيهوش و مست شوند.»

أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَاباً خُضْراً مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقاً [٦].

«برايشان بهشتهاى جاويد است‌، از زير پاهايشان نهرها جارى است. بهشتيان را به دستبندهاى زر مى‌آرايند و جامه‌هايى سبز از ديباى نازك مى‌پوشند و در آن جابر تختها تكيه مى‌زنند، چه پاداش نيكويى و چه آرامگاه نيكويى.»