اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧٧ - پندارهاى نادرست

محدوده هدف والايى كه خداوند پديده‌ها را براى آن آفريده و در اين آيه شريفه جلوه گر شده است:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌ [١].

«من جن و انسان را نيافريدم مگر براى آن كه مرا بپرستند.»

بيرون مى‌آورند. از همين رو هنگام تلاوت قرآن كريم در مى‌يابيم كه از آغاز تا انجام تأكيدى پيگير وجود دارد كه خداوند سبحان آنچه بخواهد مى‌كند و خواست خود را با شيوه‌هاى گوناگون به اجرا در مى‌آورد كه در پيشاپيش آنها ارائه صفات و اسماء الهى قرار دارد كه فاعليت مطلقه خداوندى دلالت مى‌كند.

پندارهاى نادرست‌

قرآن كريم هنگامى كه درباره شب و روز با ما سخن مى‌گويد نمى‌فرمايد كه شب در روز مى‌رود و يا روز در شب مى‌رود، بلكه نسبت فعل به خود را مورد تأكيد قرار مى‌دهد و مى‌فرمايد:

ذ لكَ بَأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَأَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ [٢].

«اين بدان سبب است كه خدا شب را در روز، و روز را در شب داخل مى‌كند، و خدا شنوا و بيناست.»

وهنگامى كه از پياپى آمدن شب وروز سخن مى‌گويد مى‌فرمايد:

... يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً... [٣].

«شب را در روز مى‌پوشاند و روز شتابان آن را مى‌طلبد ...»

و هنگامى كه پيرامون خنده، گريه، مرگ و زندگى سخن مى‌گويد مى‌فرمايد: