اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٧ - مؤمن بانور خداوندى مىنگرد
است كه كار عقل به پايان رسيده است و هنگامى كه نگهبانان جهل در آدمى از ميان بروند جهل نيز با آنان از ميان مىرود و ديگر باز نمىگردد. حديث شريفى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه مىفرمايد: «مؤمن با نور خداوندى مىنگرد.» [١]، زيرا مؤمن براى راندن سپاهيان جهل، سپاهيان و نگاهبانان عقل را به كار مىگيرد. مسير زندگى روزمره آدمى نمونههاى فراوانى دارد كه بر اساس آنها قلب مؤمن بسيارى از رويدادها را پيش از وقوع آن به آگاهى مؤمن مىرساند، احتمالات و توقّعات بسيارى را به او خبر مىدهد. او هنگامى كه چشم خويش را مىبندد، بدون شك قلبش همچنان بيناست و اين همان چيزى است كه امروز حسّ ششم ناميده مىشود و ما بسيارى اوقات با رويدادهايى روبرو مىشويم كه پيش از وقوع آنها با بينش قلب احساسشان مىكنيم.
بسيارى اوقات پيش مىآيد كه آدمى هنگام آهنگ خروج از خانه احساس مىكند كه گويى كسى دست او را گرفته و از رفتن او جلوگيرى مىكند، ولى هنگامى كه اين احساس را نوعى وهم يا خرافه مىپندارد و از خانه خارج مىشود با رويدادى منفى روبرو مىگردد، چنانكه مثلًا شخصى را مىبيند كه ديدن او را خوش نمىدارد يا به زمين مىخورد، يا براى او اتّفاقى مىافتد كه موجب ناراحتى او مىشود. اين مسائل و رويدادها براى مؤمن تصادفى نيست، بلكه نورى است از سوى خدا كه با آن مىنگرد. از همين رو هنگامى كه مىخواهد از خانه خارج شود و براى او چيزى پيش مىآيد كه موجب مىشود فال بد بزند آياتى از قرآن كريم را تلاوت مىكند و براى دفع بلا صدقه مىپردازد و با نورى كه خداوند به او ارمغان كرده هشيارى به كار مىزند و آنگاه بر خدا توكل مىكند و گام از خانه بيرون مىنهد.
خداوند سبحان انسان را از خطرهاى آينده بر حذر مىدارد، ولى اين به مفهوم تسليم در برابر رويدادهاى منتظره نيست، بلكه بايد با نور علم، عقل و آماده شدن
[١] - بحارالانوار، ج ٧، ص ٣٢٣.