اصول حكمت اسلامى و ديدگاه هاى فلسفه بشرى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٩٦ - انسان و والايى عبوديت

الهام كرده است و شمار بسيارى از مردم به رغم آسان و آشكارى آنچه موجب آرامش فطرت انسانى است و نيز تعاليم آسمانىِ قائل به جدايى ميان خلق و مخلوق، بدو پاسخ داده‌اند. آدميزادگان بايد با شيوه‌اى صحيح براى ملاقات خداوند بكوشند تا بدين ترتيب مصداق خلقى گردند كه خداوند اراده فرموده است او را پس از رهايى از آتش دوزخى كه براى پيروان شيطان و هوى‌ پرستان آفريده است در بهشت بر پهنه خويش جايش دهد.

بر اين اساس هر كه مى‌خواهد خدا را بشناسد و اسلام را درك كند ناگزير بايد تعاليم خود را از قرآن كريم، روايات پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام كه تفسير استوار آيات قرآنى است فرابستاند.

اين وظيفه به شرطي انجام مى‌شود كه مانع و حاجبى روانى وجود نداشته باشد، ديدگاهها و خود محوريهاى فرصت طلبانه شيطانى بر نصوص تحميل نشوند و كسى كه به اين قيد ملتزم نباشد جز خود را خسته نكرده و جز خويش را نفريفته و حياتش تنها موجب حسرت است.