پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢٧ - ترجمه

بخش اوّل‌

و لقد كنّا مع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقتل آباءنا و أبناءنا و إخواننا و أعمامنا. ما يزيدنا ذلك إلّا إيمانا و تسليما، و مضيّا على اللّقم و صبرا على مضض الألم و جدّا على جهاد العدوّ، و لقد كان الرّجل منّا و الآخر من عدوّنا يتصاولان تصاول الفحلين، يتخالسان أنفسهما أيّهما يسقي صاحبه كأس المنون، فمرّة لنا من عدوّنا و مرّة لعدوّنا منّا، فلمّا رأى اللّه صدقنا أنزل بعدوّنا الكبت و أنزل علينا النّصر، حتّى استقرّ الإسلام ملقيا جرانه و متبوّئا أوطانه. و لعمري لو كنّا نأتي ما أتيتم، ما قام للدّين عمود و لا اخضرّ للإيمان عود. و أيم اللّه لتحتلبنّها دما، و لتتبعنّها ندما!

ترجمه‌

ما در ركاب رسول خدا (مخلصانه مى‌جنگيديم و در راه پيش برد اهداف آن حضرت گاه) پدران و فرزندان و برادرها و عموهاى خود را از پاى درمى‌آورديم (و اين كار نه تنها از ايمان و استقامت ما نمى‌كاست بلكه) بر ايمان و تسليم ما مى‌افزود و ما را در شاهراه حقّ و صبر و استقامت در برابر درد و رنجها و در طريق جهاد پيگير در مقابل دشمن، ثابت قدم مى‌ساخت، گاهى يكى از ما با فرد ديگرى از دشمن به صورت دو قهرمان با هم نبرد مى‌كردند، بگونه‌اى كه هر يك مى‌خواست كار ديگرى را بسازد و جام مرگ را به او بنوشاند (آرى) گاه ما بر دشمن پيروز مى‌شديم و گاه دشمن بر ما (ولى نه پيروزى مقطعى ما را مغرور مى‌كرد و نه آن شكست نوميدمان‌