پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨ - سبكبار شويد تا به منزل برسيد!

سرگرمى‌هاى دنيا است، غافل كننده است.

در واقع، در اين جمله كوتاه كه در آغاز اين كلام آمده، هم سخن از قيامت كبرا است و هم سخن از قيامت صغرا. و توجه به اين دو، شنونده را آماده پذيرش سخنى كه بعد از آن آمده، مى‌كند.

حضرت، سپس اين جمله كوتاه، ولى بسيار پر معنا را بيان مى‌فرمايد: «سبكبار شويد تا به قافله برسيد، «تخفّفوا تلحقوا».

هنگامى كه قافله‌اى به راه مى‌افتد و گروهى در آن شركت دارند، با رسيدن به گردنه‌هاى صعب العبور، گرانباران وا مى‌مانند و از آنجا كه قافله، نمى‌تواند براى مدّت طولانى، به خاطر يك نفر يا چند نفر توقّف كند، او را رها كرده، خود مى‌روند.

چنين كسى، طعمه خوبى براى دزدان و راهزنان يا گرگان بيابان است، ولى آنها كه سبكبارند، در پيشاپيش قافله حركت مى‌كنند و زودتر از ديگران به منزل مى‌رسند.

انسان‌ها، در زندگى اين جهان، مسافرانى هستند كه بار سفر بسته، به سوى سرمنزل مقصود (زندگى ابدى پس از مرگ) پيش مى‌روند. آنها كه بار خود را از متاع دنيا سنگين كنند، در فراز و نشيب زندگى مى‌مانند و طعمه شيطان مى‌شوند، ولى پارسايان و زاهدان، سبكبال، از تمام فراز و نشيب‌ها بسرعت مى‌گذرند و به سعادت جاويدان مى‌رسند.

در خطبه ٢٠٤- همان خطبه‌اى كه بارها و بارها «حضرت على عليه السّلام» براى اصحابش ايراد مى‌فرمود- نيز مى‌خوانيم: تجهّزوا- رحمكم اللّه- فقد نودي فيكم بالرّحيل و أقلّوا العرجة على الدّنيا ... فإنّ أمامكم عقبة كؤودا و منازل مخوفة مهولة، خداى، شما را رحمت كند! آماده حركت شديد كه نداى رحيل و كوچ كردن، در ميان شما داده شده است. علاقه به اقامت در دنيا را كم كنيد ... كه گردنه‌هاى سخت و دشوار و منزلگاه‌هاى خوفناك در پيش داريد.

بعضى از شارحان نهج البلاغه، انسان‌ها را به مسافرانى تشبيه كرده‌اند كه در يك سفر دريايى، گرفتار گرداب‌ها و امواج كوه پيكر مى‌شوند كه اگر كشتى خود را سبك‌