پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٧ - ترجمه

ايّها النّاس، إنّ الوفاء توأم الصّدق و لا أعلم جنّة أوقى منه و ما يغدر من علم كيف المرجع. و لقد أصبحنا في زمان قد اتّخذ أكثر أهله الغدر كيسا و نسبهم أهل الجهل فيه إلى حسن الحيلة. ما لهم! قاتلهم اللّه! قد يرى الحوّل القلّب وجه الحيلة و دونها مانع من أمر اللّه و نهيه، فيدعها رأي عين بعد القدرة عليها، و ينتهز فرصتها من لا حريجة له في الدّين.

ترجمه‌

اى مردم! وفا همزاد راستگويى است (و اين دو هرگز از هم جدا نمى‌شوند) و من سپرى محكمتر و نگهدارنده‌تر از آن سراغ ندارم. آن كس كه از چگونگى رستاخيز آگاه است هرگز پيمانشكنى نمى‌كند. ما در زمانى زندگى مى‌كنيم كه غالب اهلش خيانت و پيمانشكنى را كياست و عقل مى‌شمارند، و جاهلان بى‌خبر اين گونه افراد را مدير و مدبّر مى‌شمارند! آنها را چه مى‌شود؟ خداوند آنان را بكشد! گاه شخصى كه آگاهى و تجربه كافى دارد و طريق مكر و حليه را خوب مى‌داند فرمان الهى و نهى او وى را مانع مى‌شود، و با اين كه قدرت بر انجام اين كارها را دارد آشكارا آن را رها مى‌سازد، ولى آن كس كه از گناه و مخالفت فرمان دين پروا ندارد، از فرصتى كه پيش آمده استفاده مى‌كند (و دست به كارهاى خلافى مى‌زند كه در نظر ساده انديشان تدبير و سياست است.)