پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٧ - پيشگويى از آينده كوفه

خواهى شد و پيشامدهاى تكان دهنده تو را فرا مى‌گيرد».

(تعركين‌ [١] بالنّوازل‌ [٢] و تركبين بالزّلازل)، شبيه همين تعبير در خطبه ١٠٨ نيز آمده است، آنجا كه مى‌فرمايد: «تَعْرُكُكُمْ عَرْكَ الْأَدِيمِ» يعنى بنى‌اميّه بر شما چيره مى‌شوند و همچون چرمى شما را به هم پيچيده و لگد مال مى‌كنند.

و در پيش‌بينى دوم (و به احتمال سوم) مى‌فرمايد: «من به خوبى مى‌دانم كه هر ستمگرى قصد سوء در باره تو داشته باشد خداوند او را گرفتار مى‌سازد و به خودش مشغول مى‌كند و به دست قاتلى مى‌سپاردش» (و إنّي لأعلم أنّه ما أراد بك جبّار سوءا إلّا ابتلاه اللّه بشاغل و رماه بقاتل).

تعبير به‌ (ابتلاه اللّه بشاغل) مى‌تواند اشاره به بيماريهاى سخت و دردناكى باشد كه ظالمان را از درون به خود مشغول مى‌سازد، و از غير خود بيگانه مى‌كند، همان گونه كه‌ (و رماه بقاتل) اشاره به حوادثى است كه از برون بر سر انسان مى‌تازد و او را هدف قرار داده يا به قتل مى‌رساند.

آنچه امام عليه السّلام در اين خطبه در باره كوفه پيش‌بينى فرمود دقيقا تحقّق يافت و كوفه بعد از امام عليه السّلام بسيار گسترش يافت و هميشه مركز آشوبها و فتنه‌ها و حوادث تكان دهنده بود، بسيارى از جبّاران براى تسخير كوفه و در هم كوبيدن آن قد علم كردند، ولى خداوند هر يك از آنها را به بلايى گرفتار كرد، و شرّ آنها را دفع نمود و شايد اين امر به خاطر آن بود كه كوفه هميشه مركزى بود براى گروهى از مؤمنان مخلص و شيعيان فداكار و با وفاى على بن ابى طالب عليه السّلام، هر چند منافقان هم در آن كم نبودند.

و به همين دليل در روايات متعدّدى به فضيلت كوفه و اهل آن اشاره شده است.

از جمله كسانى كه در فاصله كوتاهى بعد از امير مؤمنان على عليه السّلام قصد تخريب كوفه را داشتند «زياد بن ابيه» بود. در بعضى از روايات آمده است، هنگامى كه او بر

[١] «تعركين» از ماده «عرك» (بر وزن درك) به معنى مالش دادن و پايمال كردن است.

[٢] «نوازل» جمع «نازله» به گفته لسان العرب به معنى حادثه شديدى است كه بر قوم و يا ملتى فرود مى‌آيد.