پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩١ - نكته جهان ناپايدار

سبب فراموشى قيامت و موجب قساوت قلب مى‌شود، همان گونه كه قرآن مى‌فرمايد: «أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ»، «آيا وقت آن نرسيده است كه دلهاى مؤمنان در برابر ذكر خدا و آنچه از حق نازل شده است خاشع گردد، و مانند كسانى نباشند كه در گذشته به آنها كتاب آسمانى داده شد، سپس زمانى طولانى بر آنها گذشت و قلبهايشان قساوت يافت و بسيارى از آنها گنهكارند». [١] باز تأكيد مى‌كنيم كه اين تعبيرات هرگز به معنى ترك دنيا و رهبانيت و بى‌اعتنايى به سرنوشت زندگى مادى نيست، بلكه به معنى ترك دلبستگى و وابستگى به زرق و برق دنياست، يا به تعبير ديگر مقصود آن است كه دنيا را آن چنان كه هست بشناسيم و به كار گيريم، نه آنچه پندارها و خيالات واهى و غفلت و غرور و هوى و هوسها ما را به سوى آن دعوت مى‌كند.

نكته جهان ناپايدار

درست است كه هيچ كس اعتقاد به زندگى جاويدان در اين جهان ندارد، و همه مى‌دانند چراغ پر فروغ زندگى دير يا زود خاموش مى‌شود و انسان از روى خاك به زير خاك مى‌رود و همه چيز را رها كرده، به سوى ديار بقا مى‌شتابد.

ولى زرق و برق زندگى و شيرينى لذّات دنيا به قدرى است كه پرده بر روى اين واقعيت مى‌اندازد و گاه انسان مرگ را به كلّى فراموش مى‌كند، و يا خود را به فراموشكارى مى‌زند، حركات بلكه تفكرات او بگونه‌اى مى‌شود كه گويى جاودانه در اين جهان مى‌ماند.

هنگامى كه يكى از دوستان و بستگان و عزيزان ما چشم از دنيا مى‌پوشند، و

[١] سوره حديد، آيه ١٦.