قيامت پرچم خاصى دارد كه به وسيله آن شناخته مى‌شود». [١] و از آنجا كه گاه انحراف جامعه از اصول صحيح اخلاقى سبب دگرگون شدن ارزشها مى‌شود، تا آنجا كه پيمان شكنى و فريب و نيرنگ را نوعى ذكاوت و هوشيارى مى‌شمرند و پايبند بودن به عهد و پيمان را ساده لوحى مى‌انگارند، امام عليه السّلام در ادامه اين سخن چنين مى‌فرمايد: «ما در زمانى زندگى مى‌كنيم كه غالب اهلش خيانت و پيمان شكنى را كياست و عقل مى‌شمارند، و جاهلان بى‌خبر اين گونه افراد را مدير و مدبّر مى‌خوانند! (و لقد أصبحنا في زمان قد اتّخذ أكثر أهله الغدر كيسا [٢] و نسبهم أهل الجهل فيه إلى حسن الحيلة)! آرى نظام ارزشى جامعه كه معيارى است براى سنجش نيكى‌ها و بدى‌ها اگر واژگون گردد، ظهور چنين پديده‌هايى در آن جامعه دور از انتظار نيست، معروف منكر مى‌شود، و منكر معروف. ديو به صورت فرشته نمايان مى‌شود، و فرشتگان در نظرها به صورت ديوان! با نهايت تأسف اين موضوع در عصر و زمان ما نيز به طور گسترده ظاهر شده، كه حيله‌گران مكار و پيمان شكنان در عرصه سياست جهان به عنوان سياستمداران لايق شناخته مى‌شوند، و آنها كه پايبند به عهد و پيمان الهى و انسانى هستند افرادى ساده انديش و خام و بى‌تجربه و چقدر مشكل است در چنين جهانى زيستن و نفس كشيدن؟! ممكن است در كوتاه مدت پيمان شكنى و حيله‌گرى منافعى براى صاحبش به بار آورد، و او را در سياستش موفّق سازد، ولى بى‌شك در دراز مدّت شيرازه‌هاى اجتماع را از هم مى‌پاشد، اين درست به فرد متقلّبى مى‌ماند كه با چند بار تقلب در معاملات سرمايه‌اى مى‌اندوزد، ولى هنگامى كه تقلب و نيرنگ او گسترش يافت‌

[١] نهج البلاغة، خطبه ٢٠٠.

[٢] «كيس» و «كياست» به معنى زيركى و هوشيارى است، و كيّس (بر وزن سيّد) به معنى عاقل و هوشيار است، و به گفته ابن فارس «كيس» (جيب لباس يا كيسه) را به اين نام مى‌نامند، به خاطر اين كه اشيايى در آن گردآورى مى‌شود همان گونه كه انسان با هوش و كيّس مسائل مختلف را در فكر خود جمع مى‌كند.