پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - نكته اين چهار گروه خطرناك در هر جامعهاى وجود دارند

ابلهى آنان است كه ضعف‌ها را در نظر خود و ديگران قوّت و قدرت نشان مى‌دهند و دنيا پرستى را در چهره زهد و پارسايى ظاهر مى‌كنند.

در اين كه فرق ميان گروه چهارم و نخست از يك سو و گروه چهارم و سوم از سوى ديگر چيست؟ گفت و گو است. آنچه مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، اين است كه گروه نخست، دنيا پرستانى هستند كه به خاطر ضعف و ناتوانى و بى‌كفايتى در گوشه‌اى خزيده و به سراغ مال و جاه و مقامى نمى‌روند، ولى اصرار ندارند كه اين ضعف و ناتوانى را به صورت نقطه قوّتى نشان دهند، در حالى كه گروه چهارم، از اين ضعف و ناتوانى خود براى كسب و جاهت در جامعه بهره گيرى كرده و آن را نوعى قناعت و زهد مى‌شمرند و ملك آزادگى و كنج قناعت را گنجى مى‌دانند كه براى سلاطين با شمشير ميسّر نيست.

و امّا تفاوت گروه چهارم با گروه سوم، اين است كه گروه سوم از طريق ريا كارى خود را به مقاماتى مى‌رسانند و با استفاده از تزوير به مقاصد نامشروعشان مى‌رسند.

به تعبير ديگر، آنچه را ظالمان زور مدار از حطام دنيا، با ظلم و زور به چنگ مى‌آورند، اينها از طريق ريا كارى و فريب مردم به دست مى‌آورند.

دين خود را به دنيا مى‌فروشند و متاع دنيا را به بهاى دين فروشى به چنگ مى‌آورند، در حالى كه گروه چهارم، به جاه و مقامى نايل نمى‌شوند! امّا همين اندازه دل خوش كرده‌اند كه مردم آنها را قانع و زاهد مى‌پندارند.

البته گروه نخست و چهارم، هر دو در اين مشتركند كه اگر مى‌دانى براى ظلم و فساد پيدا كنند از دو گروه ديگر، چيزى كم ندارند.

نكته اين چهار گروه خطرناك در هر جامعه‌اى وجود دارند

امام عليه السّلام در بيان چهار گروه اجتماعى در بالا، بحق داد سخن داده و پيروان راستين ولايت را از خطرات بزرگى كه از ناحيه اين چهار گروه (فاسدان بى‌كفايت،