پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٧ - ٢- دين به دنيا فروشان!

همه شناخته شده است.

آن جمله، اين حقيقت را بيان مى‌كند كه در جهان سياست مادى- كه بر اساس ارزش‌هاى دنيوى و خودخواهى و هوسرانى بنا شده- خويشاوندى و حتى زن و فرزند و پدر و مادر مطرح نيست و ممكن است همه چيز در اين راه قربانى شود، چرا كه از نظر اين دسته از سياستمداران، بالاترين ارزش، حفظ موقعيّت خويش است، نه چيز ديگر. با اين فرهنگ، طبيعى است كه همه چيز فداى آن شود.

جمله «فضننت بهم عن الموت‌، من ناخوش داشتم كه اهل بيت خود را تسليم مرگ كنم»، نشان مى‌دهد كه مدافعان خلافت، چنان در كار خود مصمم بودند كه اگر امام براى گرفتن حق خويش به كمك بنى هاشم قيام مى‌كرد، حاضر بودند همه آنان را از دم تيغ بگذرانند و اين، راستى، مايه شگفتى است.

حديث معروف نبوى كه مى‌گويد: «حبّك للشّئ يعمى و يصم، علاقه شديد تو به چيزى، چشم و گوش را كور و كر مى‌كند، [١] در مورد علاقه به جاه و مقام، از همه جا، صادق‌تر است و آن چه در خطبه بالا آمد، نمونه‌اى از آن محسوب مى‌شود.

تاريخ، پر است از شرح حال كسانى كه به خاطر علاقه شديد به جان و مال، چنان كور و كر شدند كه بديهى‌ترين مسائل را به دست فراموشى سپردند.

٢- دين به دنيا فروشان!

فروختن دين و ارزش‌هاى معنوى و الهى به منافع سست مادّى، يكى از فروع و شاخه‌هاى بحثى است كه در نكته نخست آمد و نمونه‌اى از آن، عمرو عاص است و در خطبه بالا، مورد توجه قرار گرفته است كه براى به دست آوردن حكومت چند روزه در كشور مصر، دين و ايمان خود را فروخت و در پايان عمر نيز طبق نقل‌

[١] بحار الانوار، جلد ٧٤، صفحه ١٦٥.