پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٩ - شرح و تفسير خويشتندارى امام عليه السّلام از جنگ

بخش اول‌

أمّا قولكم: أكلّ ذلك كراهية الموت؟ فو اللّه ما أبالي، دخلت إلى الموت أو خرج الموت إليّ. و أمّا قولكم شكّا في أهل الشّام! فو اللّه ما دفعت الحرب يوما إلّا و أنا أطمع أن تلحق بي طائفة فتهتدي بي، و تعشو إلى ضوئي، و ذلك أحبّ إليّ من أن أقتلها على ضلالها و إن كانت تبوء بآثامها.

ترجمه‌

اما اين كه مى‌گوييد: «تأخير در جنگ به خاطر ناخشنودى از مرگ است» به خدا سوگند باك ندارم از اين كه من به سوى مرگ بروم يا مرگ به سوى من آيد.

و اما اين كه مى‌گوييد: «تأخير در جنگ بسبب اين است كه من در مبارزه با شاميان ترديد دارم» به خدا سوگند (اين تصوّر باطل و خيال خامى است) من اگر هر روز جنگ را به تأخير مى‌اندازم به خاطر آن است كه اميدوارم گروهى از آنان به ما بپيوندند و هدايت شوند و در لا به لاى تاريكى‌ها پرتوى از نور مرا ببينند و به سوى من آيند. و اين براى من بهتر است از كشتن آنها در حالى كه گمراهند، هر چند در اين صورت نيز گرفتار گناهان خويشتن مى‌شوند (و من مسئول بدبختى آنها نيستم).

شرح و تفسير خويشتندارى امام عليه السّلام از جنگ‌

همان گونه كه در بالا گفته شد اين سخنان را امام عليه السّلام در پاسخ پاره‌اى از ايرادات‌