پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠١ - شرح و تفسير رحمت بىپايان خدا

بخش اول‌

الحمد للّه غير مقنوط من رحمته، و لا مخلوّ من نعمته و لا مأيوس من مغفرته و لا مستنكف عن عبادته، ألّذي لا تبرح منه رحمة، و لا تفقد له نعمة.

ترجمه‌

ستايش ويژه خداوندى است كه كسى از رحمتش مأيوس نمى‌شود و هيچ جا و هيچ كس از نعمتش خالى نيست، از مغفرت و آمرزش او كسى نوميد نمى‌گردد و از پرستش و عبادتش نمى‌توان سرپيچى كرد، همان خدايى كه رحمتش دائمى و زوال ناپذير و نعمتش هميشگى و جاودانى است!

شرح و تفسير رحمت بى‌پايان خدا

در بخش اوّل اين خطبه سخن از حمد و ثناى الهى است، با تعبيراتى بسيار پر معنى و حساب شده، و در آن به شش وصف از اوصاف الهى اشاره شده كه هر كدام در بر گيرنده نعمتى است كه مى‌تواند انگيزه حمد و ثنا و پرستش او شود.

نخست مى‌فرمايد: «ستايش ويژه خداوندى است كه كسى از رحمتش مأيوس نمى‌شود». (الحمد للّه غير مقنوط [١] من رحمته).

چگونه ممكن است از رحمت بى‌پايان او مأيوس شد در حالى كه خودش‌

[١] «مقنوط» از ماده «قنوط» (بر وزن قنوت) به گفته راغب در مفردات، به معنى مأيوس شدن از خير و رحمتى است و «قنوط» (بر وزن بلوط) صيغه مبالغه و به معنى بسيار نااميد است.