پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩ - نكته سرنوشت گرانباران!

نكنند، غرق شدن آنها حتمى است.

او مى‌گويد: «گرداب»، امواج زندگى اين دنيا است و «كشتى» قلب انسان است و «حبّ دنيا» آن را سنگين كرده، آماده غرق شدن مى‌كند. [١] حضرت دستور بالا را با اين جمله تكميل مى‌فرمايد: پيشينيان را براى رسيدن بازماندگان، نگه داشتند، «فإنّما ينتظر بأوّلكم آخركم».

اين جمله، اشاره به اين دارد كه مجموعه جهان بشريّت، در حكم قافله واحدى است كه گروهى در پيشاپيش آن در حركت بوده‌اند و گروهى در وسط و گروهى در آخر اين قافله‌اند و همه، يك مسير را طى مى‌كنند و براى رستاخيز بزرگ به هم ملحق مى‌شوند.

به تعبير ديگر، قانون مرگ، استثنا بردار نيست و به يقين، در سرنوشت همه انسان‌ها، رقم زده شده است. بنا بر اين سرنوشت پيشينيان، هشدارى براى بازماندگان و پيام روشنى براى همه انسان‌ها است.

نكته سرنوشت گرانباران!

مهم‌ترين عامل بدبختى و شكست گروهى از انسان‌ها، همان چيزى است كه در اين چند جمله كوتاه به آن اشاره شده است، يعنى، سنگين كردن بار خويش از امورى كه هرگز، در زندگى ساده دنيا، به آن نيازى نيست.

مسافرى را فرض كنيد كه براى سفرى يك روزه، به راه مى‌افتد. او، مقدار كمى نان و غذا و ميوه، درست به اندازه سفر يك روزه، در دستمالى بسته، به همراه خود مى‌برد. حال، مسافر ديگرى را فرض كنيد كه ساك‌هاى متعدّدى، از موادّ مختلف غذايى و نان و آب انواع شيرينى‌ها و ميوه‌ها را براى همين سفر يك روزه، بر دوش گرفته و حركت مى‌كند.

[١] معارج نهج البلاغه، محقق بيهقى، صفحه ١٠٩.